Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Το Σπάρταθλο, ο βασιλιάς Λεωνίδας και ένα παραμύθι για τη Βασιλική

φωτογραφία από την επόμενη μέρα του αγώνα
Πριν δύο βδομάδες έτρεξα στο σπάρταθλο... για τον αγώνα θα γράψω άλλη στιγμή, σήμερα όμως  θέλω να γράψω ένα ..παραμύθι.. Ένα παραμύθι που είπα στη Βασιλική λίγο καιρό πριν τον αγώνα για να ενθουσιαστεί γι αυτό που θα πηγαίναμε να κάνουμε. Που θα πέρναγε μιάμιση μέρα μέσα στο αυτοκίνητο και θα με βοηθούσε μαζί με τη μαμά της, από την Αθήνα μέχρι να φτάσω με τα πόδια μου στη Σπάρτη..  Μία ιστορία όχι με μεγάλη απόκλιση από τη πραγματικότητα, όμως προσαρμοσμένη έτσι  και εμπλουτισμένη  με τέτοια στοιχεία ώστε να γίνει κατανοητή από ένα κοριτσάκι τριών ετών και αν γίνεται να το εντυπωσιάσει... και έτσι ξεκινήσαμε για τη Σπάρτη αλλά και  για πίσω, πολύ πίσω... για τα πολύ παλιά  χρόνια..

"Τα πολύ πολύ παλιά χρόνια σχεδόν τίποτα δεν έμοιαζε με το πώς μοιάζει σήμερα. Τα σπίτια των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά το ένα στο άλλο, οι άνθρωποι φορούσαν άλλα ρούχα,  δεν υπήρχαν οι δρόμοι που έχουμε σήμερα, δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες...δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, δεν υπήρχε τηλεόραση, φώτα..δεν υπήρχε και τηλέφωνο.. Επειδή τότε  δεν υπήρχε τηλέφωνο, όταν κάποιος ήθελε να πει κάποιο νέο, μια είδηση σε άλλη πόλη.. πήγαινε ο ίδιος μέχρι εκεί με τα πόδια ή με το άλογο του ή έστελνε κάποιον άλλον να δώσει το μήνυμα ...όπως  κάνουν σήμερα οι ταχυδρόμοι...


Εκείνη την εποχή λοιπόν ζούσε και ένας άνθρωπος που τον λέγανε, Ηρόδοτο που είχε μια περίεργη συνήθεια. Ότι έβλεπε, ότι γινόταν γύρω του το έγραφε σε ένα δικό του βιβλίο μαζί με άλλες σημειώσεις του και είμαστε τυχεροί που το έκανε αυτό, γιατί πολλά χρόνια μετά και αφού είχε πεθάνει και ο Ηρόδοτος, κάποιοι άλλοι άνθρωποι, βρήκαν αυτές τις σημειώσεις και γνωρίζουμε εμείς σήμερα τι κάνανε και πως ζούσανε τα αρχαία εκείνα χρόνια...

Οι πόλεις δεν ήτανε όπως είπαμε η μια κοντά στη άλλη και για να πας απο τη μια στην άλλη έπρεπε να περάσεις από βουνά, δάση, ερημιές..αυτοκίνητα δεν υπήρχαν και πολλές φορές ακόμα και τα άλογα κουραζόντουσαν. Η Αθήνα ήταν από τότε μια μεγάλη πόλη, δεν έμοιαζε καθόλου με το πως είναι σήμερα, όμως ήταν από τότε γνωστή σε όλο τον κόσμο.. Υπήρχαν και άλλες πόλεις, μια άλλη πολύ γνωστή εκείνα τα χρόνια ήταν η Σπάρτη...Εκεί που θα πάμε κι εμείς σε λίγες μέρες.. Στη Σπάρτη είχαν για βασιλιά έναν πολύ δυνατό άντρα, πολύ ψηλό σαν γίγαντα  που δεν φοβότανε τίποτα που τον ήξεραν σε όλο τον κόσμο για το πόσο γενναίος και δυνατός (και έξυπνος, όπως συμπλήρωσε ο νονός της Βασιλική) ήταν. Τον λέγανε Λεωνίδα. Ήταν τόσο γνωστός  επειδή ήταν τόσο γενναίος που  συχνά ερχόντουσαν από  πολύ μακριά και ζήταγαν τη βοήθεια του όταν κινδυνεύανε...

Η Αθήνα όπως είπα πριν, ήταν ήδη γνωστή σε όλο τον κόσμο.. Ήταν ξεχωριστή για πολλούς λόγους από τις άλλες πόλεις. Μένανε εκεί πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι, σοφοί, παρατηρούσαν τα πάντα γύρω τους, ανακαλύπταν πράγματα, από τότε φτιάξανε σπουδαία πράγματα που τα χρησιμοποιούμε σήμερα, ή εφτιαξαν κανόνες που από τότε τους τηρούμε..

Την Αθήνα τη ζήλευαν πολύ άλλες πόλεις από χώρες μακρινές.. Bασιλιάδες απο πολύ μακρυά θέλανε να τη κατακτήσουν, να κάνουν δικά τους αυτά που είχε τότε η Αθήνα και τους ανθρώπους που έμεναν εκεί.. 'Ετσι ξεκίνησαν με πλοία από τη θάλασσα, με άλογα, με πολύ μεγάλο στρατό να έρθουν για να τη κάνουν δική τους. Όποια πόλη συναντούσαν στο δρόμο τους, τη κέρδιζαν πολύ εύκολα..

Τα νέα μαθεύτηκαν .. οι κακοί πλησίαζαν...
 Μαζεύτηκαν οι στρατηγοί της Αθήνας, ο βασιλιάς, οι σοφοί..κάνανε συμβούλιο... Πολλές γνώμες... άλλος έλεγε πως ήταν αδύνατο να τους νικήσουν.. άλλος πως έπρεπε να κλειστούν στη πόλη και να τους περιμένουν  για να πολεμίσουν εκεί.. άλλος να μπούνε στα καράβια και να πολεμήσουν  από τη θάλασσα...  Κάποιος σκέφτηκε να ζητήσουν βοήθεια  από άλλες πόλεις.. όμως από που; Στις  κοντινές πόλεις ήδη είχαν μπει οι κακοί και τους είχαν νικήσει.. Επόμενη σκέψη ήταν ο βασιλιάς Λεωνίδας, ο τόσο δυνατός άντρας που δεν φοβόταν κανέναν, μαζί με το στρατό του σίγουρα θα βοηθούσαν... 'Ομως η Σπάρτη από την Αθήνα είναι τόσο μακριά που ακόμα και με αυτοκίνητο να πας σήμερα, κουράζεσαι... Ο λόγος όμως που τους χρειαζόντουσαν ήταν σημαντικός.. έπρεπε να ζητηθεί  η βοήθεια του... και μάλιστα γρήγορα..

Πώς..τηλέφωνο δεν υπήρχε και ο δρόμος μέχρι τη Σπάρτη ήταν γεμάτος απο αντίπαλους στρατιώτες που θα έβλεπαν αμέσως κάποιον που θα πήγαινε στο δρόμο πάνω σε άλογο και θα τον σταματούσαν...

Ξαφνικά.... όλοι κοιτάξανε τον Φειδιππίδη.... Ο Φειδιππίδης ήταν ένας πολύ γυμνασμένος άντρας όχι με μπράτσα σαν τον Λεωνίδα και τους στρατιώτες του, αλλά γυμνασμένος στα πόδια.. έτρεχε γρήγορα και μακριά.. Αυτή ήταν η δουλεία του... να τρέχει.. να μεταφέρει μηνύματα, να λέει τα νέα... και όταν δεν ήταν σε αποστολή.. φρόντιζαν οι Αθηναίοι να τρώει καλό φαγητό και να ασχολείται μόνο με τη προπόνηση του.. Αν τον κοιτούσες έμοιαζε πολύ σαν αυτούς που βλέπουμε να τρέχουνε σήμερα... Ήταν  δυνατός.. γρήγορος.. και έτρεχε συνέχεια και πολύ... Όπως σου είπα ευτυχώς εκείνη την εποχή ζούσε και αυτός που τον λέγανε Ηρόδοτο που βρήκαμε τις σημειώσεις του και τα γράφει μέσα όλα αυτά...

Ο Φειδιππίδης δέχθηκε αμέσως την αποστολή.. έπρεπε να πάει αυτός σαν ο πιο γρήγορος να ζητήσει τη βοήθεια εκ μέρους της πόλης του από τον ατρόμητο βασιλιά, αλλιώς η Αθήνα θα χανόταν για πάντα... Πήρε στη τσάντα του λίγο ψωμί.. λίγα σύκα...λίγα καρύδια... σταφίδες να τρώει στον δρόμο και έφυγε τρέχοντας... όσο για νερό πήρε το παγούρι του και ήξερε που θα βρει πηγές στα δάση για να το γεμίζει και να πίνει όταν διψάσει.. Τον βασιλιά Λεωνίδα δεν τον είχε ξαναδεί ... από περιγραφές ήξερε πως ήταν τόσο ψηλός που σήκωνες το κεφάλι σου για να τον κοιτάξεις μέχρι πάνω... και πως ήταν δίκαιος όμως καλό θα ήταν να μην ήσουν μπροστά του άμα αυτός είχε θυμώσει... Πιο πολύ όμως τον απασχολούσε να φτάσει γρήγορα για το καλό της πόλης του και όχι πως έμοιαζε ο βασιλιάς..

Έτρεχε όλη μέρα...ασταμάτητα... που και πού έτρωγε από αυτά που είχε στη τσάντα του και έπινε νερό από το παγούρι... ήρθε το απόγευμα....ήρθε το βράδυ..ακόμα έτρεχε..η Σπάρτη ήταν μακριά...Ήταν προσεκτικός  όμως μην τον δει κανείς γιατί ή θα έχανε χρόνο ή ακόμα χειρότερα θα τον σταματούσε τελείως.. Το βράδυ έπρεπε να ανέβει και ένα βουνό.. εκεί τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα .... ήταν ήδη κουρασμένος... φως υπήρχε μόνο το φως του φεγγαριού...άρχισε να περπατάει και να κοιμάται σχεδόν όρθιος.. ο Ηρόδοτος έγραψε πως  εκεί είδε και όνειρο.. όμως δεν σταμάτησε.... Ξημέρωσε ήδη είχε κατέβει το βουνό και έτρεχε προς τη Σπάρτη... δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο.. Έφτασε στη πόλη... εκεί τον σταμάτησαν... Θέλω να με πάτε στο βασιλιά σας τους είπε..είναι ανάγκη... Τον είδαν κουρασμένο... τον παρουσίασαν αμέσως στον Λεωνίδα...

Σπαρτιάτες, του είπε...  βασιλιά που είσαι τόσο δυνατός..σας παρακαλώ ...έρχομαι από την Αθήνα... Ο εχθρός μας έχει κάνει δικές του της διπλανές μας πόλεις και κινδυνεύουμε..έρχεται η σειρά μας και θέλουμε να μας βοηθήσετε... Ο βασιλιάς του είπε να φύγει γρήγορα για την Αθήνα με τον ίδιο τρόπο που έφτασε στη Σπάρτη και να πει στους Αθηναίους πως θα βοηθούσαν όμως πως έπρεπε να περάσουν λίγες μέρες.. να τελειώσει μια ιερή γιορτή που είχανε...

Ο Φειδιππίδης δεν καθυστέρησε.. έτρεξε γρήγορα πίσω...Τα νέα δεν άρεσαν πολύ στους Αθηναίους δεν θα προλάβαινε να έρθει η βοήθεια..τελικά ένας πολύ έξυπνος στρατηγός ο Μιλτιάδης σκέφτηκε έναν επίσης έξυπνο τρόπο να πολεμήσουν λίγο έξω από την Αθήνα σε ένα μέρος που το λένε Μαραθώνα και τελικά νίκησαν..

Αυτά τα λέει όλα ο Ηρόδοτος στις σημειώσεις του...

Ο Λεωνίδας πήρε μέρος και σε άλλες μάχες..  Ήταν γνωστός για την ανδρεία του... σε μια πολύ σημαντική μάχη όμως κάποιος τον πρόδωσε και έχασε τη ζωή του, αυτός και όλοι του οι άντρες... Πολλά χρόνια μετά για να τον τιμήσουν οι Σπαρτιάτες έφτιαξαν  στη μέση της Σπάρτης ένα πολύ μεγάλο άγαλμα που του μοιάζει...για το βλέπουν  από μακρυά και να θυμούνται όλοι ποιος ήταν ο Λεωνιδας..


Πολλά πολλά χρόνια αργότερα, σκέψου πόσο αργότερα που εγώ είχα ήδη γεννηθεί, κάποιος σκέφτηκε.. "Μα καλά  είναι δυνατόν να μπορεί να τρέξει κάποιος μιάμιση μέρα ασταμάτητα και να φτάσει τόσο μακρυά; Μήπως αυτός ο Ηρόδοτος μας τα φουσκώνει λίγο; Θα το δοκιμάσω ο ίδιος..." Και ξεκίνησε σαν τον Φειδιππίδη τότε και όντως κατάφερε σε μιάμιση μέρα να είναι μπροστά στο άγαλμα πια, του τότε βασιλιά...

Από τότε  έρχονται πολύ άνθρωποι, αθλητές από όλες τις χώρες από όλο το κόσμο και συναντιούνται  και ξεκινάνε ένα συγκεκριμένο πρωινό από την Αθήνα για να πάνε μέσα σε μια μέρα μια νύχτα και μια μέρα ακόμα τρέχοντας,  όχι για  να ζητήσουν βοήθεια αλλά για να τρέξουν όπως έτρεξε τότε ο Φειδιππίδης για να αγγίξουν το άγαλμα του Λεωνίδα .. να ψιθυρίσουν σε αυτό... Ήρθα βασιλιά Λεωνίδα.. ήρθα όπως ο  Φειδιππίδης τότε, να σου πώ ευχαριστώ για όσα μας έκανες για μάς, για όσα μάθαμε από σένα.. και πολλές φορές του λένε και ένα μυστικό όπως τι τους έκανε να φτάσουν μέχρι εκεί.. ένα μυστικό που το μαθαίνει μόνο το άγαλμα..

Και ξέρεις ακόμα κάτι.. από αυτούς που ξεκινάνε να πάνε στη Σπάρτη, ενώ είναι σπουδαίοι δρομείς όλοι τους, οι καλύτεροι στη χώρα τους όπως ήτανε τότε ο Φειδιππίδης στην Αθήνα, σχεδόν μόνο οι μισοί καταφέρνουν να φτάσουν στη μεγάλη αυτή πόλη.. . Αυτό θα κάνουμε κι εμείς και θα πάμε μαζί στο βασιλιά Λεωνίδα θα αγγίξουμε μαζί το άγαλμα του, από σένα θα παίρνω τη δύναμη για  να το κάνω αυτό, θα αγγίξουμε μαζί το πόδι του και τότε σίγουρα θα χαμηλώσει λίγο το κεφάλι  του, το βλέμμα του  να δει εσένα τόσο σπουδαία που είσαι".

Αυτή είναι η ιστορία λίγο παραπάνω εμπλουτισμένη στη γραπτή της μορφή. Όμως χωρίς δράκους, νεράιδες ή πριγκίπισσες  Πολλά κομμάτια της τα συζητούσαμε σε διαφορετικές μέρες επανειλημμένως και αποσπαματικά, όπως με ρώταγε.. η Βασιλική, και πόσο δυνατός ήταν ο Λεωνίδας.. ή τι θα πούμε στο άγαλμα.. και γιατί δεν θα μιλάει; κ.α...

΄Ηθελα πολύ φέτος να τερματίσω στο Σπάρταθλο.. το έκανα όχι όμως μόνο επειδή  "δούλεψα" γι αυτό,  αλλά γιατί υπήρχε η φυσική παρουσία της οικογένειας μου εκεί. Κυρίως της κόρης μου η βοήθεια που προσέφερε ή που νόμιζε πως προσέφερε. Που κάθε φορά που σκεφτόμουν οτι μπορεί να μην τα κατάφερνα  φέτος..οι εικόνες  της στο μυαλό μου,οι μελλοντικές αφηγήσεις, με έκαναν να αφήνω τις αρνητικές σκέψεις στην άκρη και τελικά να τερματίσω κλαίγοντας συγκινημένος που με τη  Μαρία  (χωρις την υποστήριξη, κατανόηση, προτροπή, υπομονή της  και άλλα πολλά δεν θα γινόταν τίποτα από αυτά) τα καταφέραμε φέτος.. ..και  έκανα αυτό που ήθελα να κάνω. Ανεβήκα χέρι χέρι με τη κόρη μου τα σκαλιά μπροστά στο άγαλμα στη Σπάρτη τερματίσαμε μαζί ...

..και το πιο σημαντικό...

 που εκτός  από την έκπληξη  και τον ενθουσιασμό της Βασιλικής, που έβλεπε αυτό το άγαλμα από τόσο κοντά, που το άγγιξε με την ίδια λαχτάρα που έχουν οι σπαρταθλητές να το αγγίξουν που δεν ξεκόλαγε για ώρα τα μάτια της απο πάνω του, και μέσα σε ένα  έντονο συναισθηματικά κλίμα με βουρκωμένα μάτια, με χειροκροτήματα με  φωνές με αγκαλιές με επευφημίες από μια ολόκληρη πόλη,. εκείνη ένιωσε  πως ηταν η πιο σπουδαία μέσα στη Σπάρτη..


 ..που για μένα όντως ήταν...




Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Tα σπορτέξ ..."Οn the road"

Πριν μια βδομάδα έτρεχα στο Σπάρταθλο... για τον φετινό αγώνα  έχω σκοπό να ακολουθήσουν  δυο διαφορετικές αναρτήσεις, όμως εδώ θέλω να μοιραστώ μια έκπληξη που είχα στον αγώνα επειδή αφορά άμεσα και το  blog.

Κάθε αγώνας πολύωρος σου "βγάζει" διάφορα.. Έχεις τόσα να σε απασχολήσουν μέχρι να φτάσεις στον τερματισμό σου τόσο σωματικά όσο και "εγκεφαλικά" ... Εναλλαγές διάθεσης και ψυχολογίας παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκβαση του αγώνα... Πόσο μάλλον όταν έχεις μπροστά σου  μιάμιση ολόκληρη μέρα

Μικρές  λεπτομέρειες, κάποιες σκέψεις, μια κουβέντα, μια εικόνα μπορούν να πάρουν τόσο μεγάλες διαστάσεις μέσα  στο μυαλό σου  που να σου στοιχίσουν τον αγώνα ή  αντίθετα να σου δώσουν τόση δύναμη που δεν φανταζόσουν οτι την  είχες και να τερματίσεις ενώ πριν βρισκόσουν στα πρόθυρα της  παραίτησης.. Άλλες φορές πάλι, μια εικόνα είναι αρκετή μέσα στη κούραση σου για να σε κάνει  απλά να χαμογελάσεις αυθόρμητα και να συνεχίσεις σαν να σήκωσε κάποιος για λίγο ένα μεγάλο μέρος απο τη κούραση που κουβαλάει η πλάτη σου ή τα πόδια σου...

Μια εικόνα σαν αυτή που περιγράφω... Μέσα στο Σπάρταθλο λίγο μετά τον μεγάλο σταθμό στην Αρχαία Κόρινθο, και αρκετά μετά απο 80+ χιλιόμετρα στα πόδια ακολουθεί μια παράκαμψη που περνάει κάτω από ένα γεφυράκι... Φτάνοντας σε αυτό το σημείο έπεσε  το μάτι μου ακριβώς πάνω σε αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία δεξιά του κειμένου..

Η λέξη τα σπορτέξ όπως αποκαλούσαμε παλιά τα αθλητικά παπούτσια και οι τρεις φιγούρες που τρέχουνε μου θύμησαν αμέσως το μπλογκ μου.. Όμως δεν μπορεί να είχε σχέση... παρόλα αυτά επειδή μου άρεσε η εικόνα, έβγαλα το κινητό μου και το τράβηξα φωτογραφία για να το αναρτήσω κάποια στιγμή εδώ και μετά συνέχισα...

Κάτω από τη γέφυρα, μουντζούρες, συνθήματα ποδοσφαιρικά, πολιτικά και άλλα και ανάμεσα σε αυτά ...αυτό:





ΤΑ ΣΠΟΡΤΕΞ ΤΟΥ ΤΡΕΧΑΛΑΚΗ!! ο τίτλος απο το ιστολόγιο μου...  και ένας δρομέας.Έκπληξη...


Αμέσως πήγε το μυαλό μου ποιος μπορεί να το είχε γράψει αυτό.. 'Ενας φίλος αγαπητός, συναθλητής και διοργανωτής  ο ίδιος αγώνων  στον οποίο έχω αναφερθεί άλλες φορές εδώ  μέσα αλλά και τους αγώνες του, με τη "τρέλα" τη καλή να είναι ένα απο τα χαρακτηριστικά του ήταν δράστης...


Συνέχισα και για λίγη ώρα είχα ξεχάσει οτι δεν ήμουν καν στα μισά του αγώνα και σκεφτόμουν οτι θα τον έπαιρνα τηλέφωνο. Στο μεγάλο σταθμό της Νεμέας όμως ήταν εκεί να χειροκροτήσει τους αθλητές που περνούσαν απο κει.. τον πλησίασα και του είπα.. "σε ευχαριστω Τακη για την εκπληξη που μου έκανες μετά τη Κόρινθο..." δεν τον ρώτησα ησουν εσυ; ήμουν σίγουρος πως ήταν εκείνος..
"Σου άρεσε ε;" μου απάντησε γελώντας με ευχαρίστηση επειδή το είχα δει.. μου ευχήθηκε, χαιρετηθήκαμε συνέχισα..τον δρόμο μου...

Ναι Τάκη μου άρεσε... σε ευχαριστω.
Σε ευχαριστώ και απο εδω μέσα..