Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

34oς Μαραθώνιος Αθήνας. Ο αγώνας μου. Η Κλασική.


Έχουν περάσει 12 χρόνια από τη πρώτη  φορά που έτρεξα στον μαραθώνιο της Αθήνας.. Τα συναισθήματα από αυτή την εμπειρία, ειδικά της πρώτης φοράς οι αναμνήσεις, ανεξίτηλα, απερίγραπτα. Ειδικά όσοι έχουν τρέξει σε μαραθώνιο το γνωρίζουν καλά. Δύσκολο να τα αποτυπώσεις αυτά με λέξεις...

Αν νιώθω για κάτι ακόμα τυχερός μέσα στον μαραθώνιο, είναι που πρόλαβα να τρέξω σε αυτόν πριν τη μεταβατική του περίοδο, πριν από αυτό που είναι σήμερα, όπως είναι. Με τα καλά του και τα κακά του. Η νέα εποχή στο τρέξιμο έχει από καιρό σηματοδοτηθεί. Παλιοί και νέοι δρομείς  έχουμε πλέον αφομοιωθεί σε αυτή

Κάποιες μικρές διαφορές που θυμάμαι από τότε..

Πρόλαβα στον μαραθώνιο τα νούμερα να είναι υφασμάτινα και όχι από αυτό το ειδικό χαρτί που είναι σήμερα. Δεν υπήρχαν καν τα τόσα τεχνικά ρούχα παπούτσια και αξεσουάρ. Στην εκκίνηση ήταν τόσοι που με μια πιστολιά ξεκινούσε ο αγώνας. Οι περισσότεροι που έτρεχαν μαραθώνιο, θεωρούνταν από τους περισσότερους οι γραφικοί με το σορτσάκι που τρέχουν τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα σε κάποιο πάρκο ή στάδιο.

Πρόλαβα το "πάστα-πάρτυ" του μαραθωνίου στο ξενοδοχείο που έπρεπε να πας για να πάρεις τον αριθμό συμμετοχής!!! "Πάστα- πάρτυ",  δηλαδή γεύμα με μακαρονάδα  για όλους που θα έτρεχαν στον αγώνα!!! Είναι αδύνατο με 17 χιλιάδες συμμετοχές να κάνεις κάτι τέτοιο σήμερα.  Όμως δεν υπήρχε και αυτή η καταπληκτική έκθεση αθλητικών ειδών και ειδών για τον μαραθώνιο που γίνεται στο χώρο που παραλαμβάνεις σήμερα τον αριθμό σου.

Ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές δεν υπήρχαν, ούτε τόσες φωτογραφίες όσες βρίσκουμε σήμερα.. Αν σε έβγαζε κάποιος φίλος σου, ήταν με τη μηχανή με το φίλμ. Αλλιώς πήγαινες σε ένα στενό, κάθετο στην οδό Θεμιστοκλέους στην Αθήνα που ήταν το φωτογραφείο ενός ευγενικού κυρίου που τραβούσε φωτογραφίες. Έψαχνες στα δείγματα που είχε, έκανες παραγγελία αν έβρισκες την εικόνα σου και μετά από λίγο καιρό πήγαινες και τις έπαιρνες τυπωμένες.  Όχι σε ψηφιακή μορφη. Τυπωμένες. Ακόμα υπάρχει το φωτογραφείο, εκσυγχρονισμένο όμως όπως ορίζει η τεχνολογία σήμερα, όπως και ο κύριος Παναγιώτης ήταν και φέτος στη διαδρομή που εκτός  από τις φωτογραφίες χαιρετούσε και τους παλιούς δρομείς που γνωρίζει προσωπικά μετά από τόσα χρόνια.

Πολλοί φίλοι που γνώρισα σε αυτό το χώρο, ακόμα τρέχουν αλλά είναι και πολλοί που έχουν σταματήσει... ή παιδιά που χάθηκαν από το τρέξιμο. Έχω γνωρίσει πολύ κόσμο και έχω κάνει πολλούς φίλους. Σήμερα είμαστε πολλοί περισσότεροι.  Γρήγοροι τότε αθλητές, δεν είναι τόσο γρήγοροι όσο παλιά, νεότεροι αθλητές έχουν πάρει τη θέση τους, αλλά είναι και κάποιοι αθλητές σταθεροί στις επιδόσεις τους που κάνουν τους νεότερους να τους κοιτούν ακόμη με θαυμασμό. Δυστυχώς γνώρισα και ανθρώπους με διάθεση να εκμεταλλευτούν αυτό το όμορφο που μεγάλωνε, να αλλάζει ο χαρακτήρας τους ή να αποκαλύπτεται, πιο σωστά. Όμως ο δρόμος είναι μεγάλος και μας χωράει όλους..

Επίσης τότε έτρεχα με κατάμαυρα μαλλιά, τώρα εμφανώς πιο άσπρα και πιο κοντά. Έτρεχε και η κοπέλα μου ή με περίμενε στον τερματισμό ή τρέχαμε μαζί στο μαραθώνιο ή τη περίμενα εγώ να τερματίσει. Φέτος γυναίκα μου πια, με περίμενε στον τερματισμό άλλη μια φορά μαζί με τη κόρη μας και σε λίγες μέρες περιμένουμε το νέο μας μωράκι.

Είναι πολλά που μπορώ να γράψω και έχω φίλους που από περιγραφές τους ή εικόνες τους έχω δει και έχω μάθει ακόμα περισσότερα... από τις εποχές που στο μαραθώνιο δεν έτρεχαν ούτε 1000 άτομα.

Αφήνω όμως τελευταίο κάτι που σφράγισε αυτές τις αλλαγές...  Ο μαραθώνιος Γρηγόρης Λαμπράκης, Η λασική  Διαδρομή"... Θα τρέξω στη κλασική λέγαμε. Προπόνηση πάνω στη κλασική. Ο λασικός Μαραθώνιος". Μιλούσαν οι δρομείς για τον μαραθώνιο της Αθήνας και λέγανε... "η Κλασική".  Τα τελευταία  δυο χρόνια τον κλασικό μαραθώνιο τον έχει επίσημα αντικαταστήσει η ονομασία υθεντικός Μαραθώνιος", ένα νέο σήμα του αγώνα και το όνομα του χορηγού κρύβει εντελώς το όνομα του Γρηγορίου Λαμπράκη..

Τερματίζοντας και μπαίνοντας στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, πριν δεις την αψίδα τερματισμού σε ένα άδειο από κόσμο στάδιο, πρώτους έβλεπες τους μεγάλους Ολυμπιακούς Κύκλους ψηλά επάνω από τις κερκίδες, ακριβώς στη μέση του πετάλου του σταδίου και σε δεύτερο χρόνο, πήγαινε το βλέμμα σου στη γραμμή του τερματισμού . Κάποιοι έκριναν πως οι Ολυμπιακοί Κύκλοι δεν έχουν σχέση με το Παναθηναϊκό Στάδιο και έχουν από καιρό αφαιρεθεί . Τώρα το στάδιο είναι σχεδόν κατάμεστο,  πολλά χρώματα, μουσική, κόσμος, ο μαραθώνιος είναι μια όμορφη γιορτή...

"Αυθεντικό μαραθώνιο" τον λένε οι πολύ νεότεροι δρομείς,  σαν αυθεντικός μαραθώνιος περνάει σιγά σιγά στο λεξιλόγιο και στη συνείδηση πιο παλιών δρομέων. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ορίζει την αυθεντικότητα αυτού του αγώνα, λες και oι άλλοι μαραθώνιοι δεν είναι αυθεντικοί, ή τι είναι αυτό που ορίζει την αυθεντικότητα αυτής της διαδρομής, όμως οι περισσότεροι δρομείς της δικής μου της σειράς και σαφώς και οι πιο παλιοί ακόμα την αποκαλούμε... Η Κλασική.

Έτρεξα και εγώ φέτος στον μαραθώνιο της Αθήνας. Άλλη μια φορά ήμουν εκεί. Ο τερματισμός μου στον μαραθώνιο της Αθήνας είναι  το δικό μου "νενικήκαμεν". Είναι το μήνυμα που δίνω στους δικούς μου ανθρώπους και θέλω να το δίνω για πολλά χρόνια ακόμα:

"Κοίτα με, είμαι εδώ, είμαι χαρούμενος.. είμαι καλά".

Πλέον τρέχω σε αρκετά μεγαλύτερους αγώνες, πριν ενάμιση μήνα έτρεξα για 7η φορά στο Σπάρταθλο..Οι πολύ μεγάλοι αγώνες με έχουν κερδίσει όμως ο μαραθώνιος της Αθήνας, κάθε φορά είναι για μένα συμβολικός, μια διαδρομή αναμνήσεων.

Σε τρεις ώρες και κάτι, μια ολόκληρη αναδρομή...

Αναμνήσεις από τον πρώτο μου μαραθώνιο, η πρώτη συμβουλή που μου έδωσαν για έναν τέτοιο αγώνα. Ο φίλος μου ο Πάτρικ.. "Μη ξεχνάς να πίνεις νερό. Ακόμα και αν δεν διψάς, να πίνεις λίγο νερό".

Αναμνήσεις από τον πρώτο μου τερματισμό που δεν ήξερα σχεδόν κανέναν και πήγα αμέσως σπίτι μου. Τώρα πια κάθομαι για αρκετή ώρα μετά που θα τερματίσω περιμένοντας φίλους και χειροκροτώντας  τερματισμούς από άγνωστους σε μένα δρομείς..
Έρχονται πολλά στο μυαλό.

Η πρώτη φορά που τρέξαμε  στον μαραθώνιο μαζί με τη γυναίκα μου λίγα χρόνια αργότερα....

Η χρονιά που έκανα μια πολύ καλή επίδοση.... Ο φίλος μου ο Σάλεμ, πολύ μεγάλος αθλητής, μέναμε κάποτε κοντά και κάναμε μαζί τότε πολλές προπονήσεις, με έμαθε πως να τρέχω γρήγορα. Φέτος μια μεγάλη έκπληξη.. Κάπου κοντά στο Μέγαρο Μουσικής πετάχτηκε μέσα στον δρόμο από τον κόσμο που παρακολουθούσε τους δρομείς και άνοιξε τα χέρια του. ¨Ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του πολύ μεγάλο. Έπεσα στην αγκαλιά του, σφιχτή αγκαλιά.. Μια κυρία φώναξε "μην εμποδίζετε τους δρομείς"." Όχι, είναι φίλος μου της είπα".

Αναμνήσεις από τη πρώτη χρονιά που στον τερματισμό  περίμενε και η κόρη μου. Και μάλιστα μόλις 30 ημερών..

Στους Αμπελόκηπους σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ένας ακόμη φίλος ο Βασίλης παρακολουθεί κάθε χρόνο τον μαραθώνιο.  Εμψυχώνει τους δρομείς που περνάνε και γνωρίζει και αυτός πολλούς. Εκεί ήταν και φέτος. Ο Βασίλης με έχει δει σε πολύ άσχημες και δύσκολες στιγμές μέσα στο Σπάρταθλο.. Είναι κάθε χρόνο συνοδός ενός σημαντικού  Σπαρταθλητη, του Απολλώνιου. Γνωριζόμαστε από εκεί. Αναμνήσεις από εκείνες τις στιγμές ... Νομίζω και σε εκείνον αυτές οι αναμνήσεις έρχονται.. Με πειράζει συγκινημένος, ανταλλάζουμε ένα φιλί και με διώχνει να συνεχίσω.

Παρακάτω βρίσκομαι στο σημείο που κάθε χρόνο καθόταν ένας άλλος φίλος μου ο Αχιλλέας περιμένοντας μόνο εμένα. Ακόμα και με την ομπρέλα του τις χρονιές που έβρεχε κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήταν εκεί  μόνο για να με δει και φύγει. Να φωνάξει: "Μπράβο Γιωργάρα, είσαι ο πιο γελαστός..."
Τον θυμάμαι και γελάω...σίγουρα είμαι ο πιο γελαστός.. Τώρα μένει μακριά του το είπα  όμως στο τηλέφωνο είναι και εκείνος το ίδιο σίγουρος...

Τώρα πια η επίδοση που κυνηγάω στον μαραθώνιο δεν είναι οι  καλές επιδόσεις που κυνηγούσα μικρότερος, θέλω όμως να κάνω μια αξιοπρεπή εμφάνιση, ανάλογη της φυσικής μου κατάστασης, της προετοιμασίας, της αξιολόγησης των προπονήσεων μου ή της ξεκούρασης που έχει μεσολαβήσει από το πρόσφατο Σπάρταθλο. Ο τερματισμός και μόνο είναι μια νίκη όμως θέλω να διατηρώ ακόμη στόχους. Είμαι χαρούμενος γιατί δεν έπεσα έξω από το προβλεπόμενο  μου χρόνο.

Στη σκέψη μου και κάποιοι άλλοι φίλοι που έκαναν φέτος τον αγώνα τους, πιο πολύ αυτοί που γνώριζα τόσο οτι αυτός ήταν ο πρώτος τους μαραθώνιος, όσο και τη πορεία τους μέχρι εκεί.

Στις κερκίδες με περίμεναν η Μαρία με τη κοιλίτσα που έχει μέσα το μωράκι που περιμένουμε μαζί με τη κόρη μας τη Βασιλική.. Τις είδα και με είδαν με την είσοδο μου στο στάδιο... Η Βασιλική πανηγυρίζει και χαίρομαι μαζί της. Η οικογένεια μου με βλέπει όπως θέλω να με δει..είμαι εκεί, είμαι καλά, είμαι χαρούμενος..

Μια έκπληξη ακόμα... πηγαίνοντας στα αποδυτήρια πολύ κουρασμένος.. νιώθω κάποιον δεν τον έχω δει ακόμα, να με σφίγγει, σχεδόν να με σηκώνει ψηλά. Μένω έκπληκτος... ένας άνθρωπος που δεν περίμενα να δω εκεί...ο Μάριος ο Φουρνάρης -μοναδική προσωπικότητα στο Σπάρταθλο- που στο περσινό μου Σπαρτάθλο, έκλαψα σαν παιδί στα χέρια του λίγα μέτρα πριν τερματίσω και που έχω πολλούς δικούς μου λόγους να του λέω ευχαριστώ.. και μια αμηχανία. Μου είπε μεταξύ άλλων και κάτι πολύ όμορφο..

Γύρισα πιο μετά στις κερκίδες... Μαζί με τη Μαρία ήταν και ένας καλός μας φίλος, ο Σταμάτης.. Φεύγοντας από το στάδιο, αφήναμε πίσω ακόμη μια ...κλασσική με όσα σημαίνει αυτή για εμάς.

Σαν να το ήξερε... χθες συνάντησα τον κ. Παναγιώτη, προπονητή του συλλόγου που εδώ και ένα χρόνο για το τυπικό ανήκω και που φρόντισε για την φετινή μου συμμετοχή... ήθελα να του πω ευχαριστώ για όλα.. και όταν τελείωσα αυτό που ήθελα να πω εκείνος απάντησε:

-Το χάρηκες Γιώργο;

-Ναι, το χάρηκα...








Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Σπάρταθλο 2015, λίγες σκέψεις

Φέτος -είχα πει στην κόρη μου Βασιλική καιρό πριν από το Σπάρταθλο- δεν θα ανεβούμε στον Βασιλιά Λεωνίδα. Θα πάμε όμως, θα είναι εκεί και θα μας περιμένει, γιατί μας γνωρίζει και τους δυο μαζί και θέλει να μας δει. Θα φτάσουμε στα πόδια του, θα τον αγγίξουμε με το σεβασμό που επέτρεπαν παλιά οι βασιλιάδες να τους αγγίζουν οι απλοί άνθρωποι και για εκείνη τη στιγμή, για μια στιγμή μόνο, θα γύρει λίγο το κεφάλι του και θα μας αφήσει να τον κοιτάξουμε στα μάτια.. Μετά θα σηκώσει ξανά το βλέμμα  για να συνεχίσει να κοιτάει πάλι μακριά.

Και έτσι έγινε,αγγίξαμε το άγαλμα όπως του έπρεπε να το αγγίξουμε, όπως το είχα περιγράψει ...

Είναι εκείνη η στιγμή που έλεγα, βρίσκεσαι ανάμεσα στο πλήθος, πλησιάζεις για να αγγίξεις το σανδάλι του και νιώθεις πως είσαι μόνος σου μπροστά στο άγαλμα που έχει ζωντανέψει. Σηκώνεις το βλέμμα ψηλά. Ο χρόνος έχει παγώσει  η ματιά σου συναντάει τη ματιά του Βασιλιά Λεωνίδα. Μεταξύ σας σιωπηλές στιχομυθίες, νιώθεις πράγματα που ποτέ δεν θα μπορέσεις να τα περιγράψεις στους άλλους.

Ύστερα χαμηλώνοντας το κεφάλι και το βλέμμα σου γίνεσαι ξανά μικρός μπροστά σε αυτό το μεγάλο που μόλις έκανες, μικρός όπως ακριβώς πρέπει να είσαι.

Οι περισσότεροι που ζουν έτσι το Σπάρταθλο... ξεσπούν σε κλάματα .. Όμως για όσους δεν το ξέρουν, οι ίδιοι αθλητές έχουν βουρκώσει αρκετές φορές από πιο πριν μέσα στον αγώνα χωρίς να τους δει κανείς, ακόμα και σε κάποια τρεξίματα στη προετοιμασία τους γι αυτό το μεγάλο..Συναισθήματα που κουβαλάνε για πάντα.

H εικόνα του αθλητή που τερμάτισε και έχει ανέβει επάνω στο άγαλμα πανηγυρίζοντας τη προσωπική του νίκη, είναι από τις εικόνες που είχα δει πριν ακόμα αξιωθώ να ζήσω ο ίδιος τερματισμό. Δεν έτρεχα καν αυτές τις αποστάσεις. Πρώτη φορά το έκανα στον τρίτο μου τερματισμό το 2013, είχα υποσχεθεί στη κόρη μου, 4 ετών τότε ο,τι θα τη σηκώσω ψηλά για να πιάσει το ξίφος του αγάλματος. Την επόμενη το 2014...  επάνω στα συναισθήματα της στιγμής, μου βγήκε μόνο του.. Όμως στις δικές μου εικόνες πρώτα, αλλά και σε συναθλητών, πρόσεξα κάτι που το δικαιολογώ μεν αλλά που δεν μου αρέσει...

Ο αθλητής που τερματίζει πίσω από αυτόν που έχει ανέβει στη βάση του αγάλματος, μερικές φορές μέσα στο χαμό περνάει απαρατήρητος.. Ο κόσμος ακόμα χειροκροτάει τον προηγούμενο, οι φακοί στραμμένοι επάνω στον αθλητή που πάτησε στο άγαλμα.. και ο πίσω ακριβώς από κάτω..σκύβει ευλαβικά στο πόδι, στέφεται με τον κότινο και φεύγει..

Σαν εικόνα κάπου με ενοχλεί, είναι κάτι που έχω κάνει ο ίδιος αλλά  έχει να κάνει και με κάτι πιο βαθύ. Με τον σεβασμό στη προσπάθεια σου... με το να παραμείνεις ταπεινός μέσα από τον άθλο σου, με την Ιδέα του Σπαρτάθλου αλλά και με το σεβασμό στο τερματισμό του συναθλητή σου...που άθελα σου, κλέβεις από εκείνη του τη στιγμή.

Οι εικόνες των αθλητών που τερματίζουν είναι εικόνες που με κάνουν να βουρκώνω, είτε είναι πάνω, είτε στη βάση του αγάλματος. Συγκινούμαι σαν να μην είμαι κι εγώ ένας από αυτούς σαν να μη το έχω ζήσει ποτέ. Δεν ξέρω αν ο ίδιος θα ξανά ανέβω στο άγαλμα..(εδώ δεν ξέρεις κι αν θα ξανατερματίσεις) αν ξαναγίνει όμως πίσω μου δεν θα ήθελα να υπάρχει κανένας. Νομίζω πάντως πως δεν θα το ξανακάνω. Το άγγιγμα μόνο του...είναι αρκετό.
Μήνες πριν τον αγώνα το είχα και αυτό μέσα μου...

Γιατί τα παραπάνω; Κυρίως με αφορμή μια φωτογραφία που απεικονίζει τη κόρη μου που χωρίς να της έχω πει τίποτα αγγίζει το πόδι του αγάλματος με τον ίδιο τρόπο που οι αθλητές ολοκληρώνουν τον αγώνα τους.. Το μόνο που θυμάμαι από τη στιγμή στη βάση του αγάλματος είναι πως γύρισα κλαίγοντας και της είπα.. τα καταφέραμε.

Άλλη μια φορά η οικογένεια μου δίπλα μου, σε αυτή τη προσωπική αναζήτηση και προσπάθεια.

Φέτος το Σπάρταθλο ήταν διαφορετικό.. Υπήρχε έντονα μια άλλη νοοτροπία γύρω από αυτό, που μέχρι τώρα δεν ταίριαζε με το Σπάρταθλο που εγώ γνώρισα. Φαινόταν από τα προηγούμενα χρόνια πως θα φτάναμε εδώ, φαινόταν από πριν ..φάνηκε πολύ και μέσα στον αγώνα. Επίσης πολλές παρατυπίες. Για μένα, φταίμε το ίδιο Αθλητές και Διοργάνωση και η ευθύνη είναι μεγάλη και για τους δύο.

Κατάφερα και τερμάτισα φέτος, δύσκολα, όμως τα κατάφερα. Ο τερματισμός στο Σπάρταθλο ποτέ δεν είναι σίγουρος όσο γυμνασμένος και αν είσαι. Το ίδιο το Σπάρταθλο το αποδεικνύει κάθε χρονιά.
Είναι σημαντικό στον αγώνα εκτός τη σωματική προετοιμασία να βρεις το τρόπο που θα ανεβάσεις τη ψυχολογία σου όταν χρειαστεί ή να τη διατηρήσεις ψηλά όταν σε παίρνει από κάτω. Μικρές κουβέντες στο στάδιο, συζητήσεις με τους δικούς μου ανθρώπους, κάποιοι συνάδελφοι, άνθρωποι που δεν το γνωρίζουν ήρθαν στο μυαλό μου στις δύσκολες στιγμές που έτρεχα, μαζί με τις άλλες τις δικές μου σκέψεις.
Aνάμεσα σε αυτά και η στάση ζωής κάποιων ανθρώπων... ένα άλλο μήνυμα μιας αθλήτριας που δεν το περίμενα και μίλαγε και αυτό για θετική ενέργεια.. Ήταν πολλά και ήμουν τυχερός που είχα τόσα όμορφα και θετικά ερεθίσματα όλο αυτό το καιρό, που μιλούσαν όλα, για το ίδιο πράγμα.

Νιώθω μαζί με άλλα τυχερός που γνώρισα "όμορφους" και σπουδαίους ανθρώπους που είμασταν κοντά μέσα στον αγώνα ή που με τον τρόπο τους γύρω και έξω από αυτόν ήταν κοντά μου όπου χρειάστηκε να είναι..

Τώρα για τα άλλα τα "μικρά", ανθρώπους και περιστατικά, τα προσπερνάς αδιάφορα ή τα κρατάς την άκρη για να ασχοληθείς μαζί τους πολύ αργότερα και μακριά από αυτό που κάνεις εκείνη τη στιγμή εκεί.

Τα κείμενα μετά από τέτοιους αγώνες συνήθως γίνονται μια πολύ μεγάλη περιγραφή που κουράζει στο τέλος και τον αναγνώστη, κάτι που δεν το θέλω. Αντί για τη περιγραφή του δικού μου αγώνα αντιγράφω αυτό που έγραψα στον λογαριασμό μου στο facebook δυο μέρες μετά, όμως άλλη μια φορά από εδώ σας ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους όσους ήσασταν πραγματικά κοντά μου .....

"Είναι λίγη ώρα που επέστρεψα σπίτι.
Ήταν ένα δύσκολο Σπάρταθλο μου είπε ένας ξένος αθλητής, του είπα πως ποτέ το Σπάρταθλο δεν ήταν εύκολο. Συμφώνησε, είχαμε τερματίσει και οι δύο.

Τα συναισθήματα μου έντονα όπως είναι λογικό. Οι σκέψεις μου ακόμα περισσότερο.

Η δεύτερη μέρα του αγώνα ήταν για μένα δύσκολη. Μπήκα στη Σπάρτη περπατώντας και αυτό αργά, "καρφωμένος" στο δρόμο, σκέφτηκα πολλές φορές πως μπορεί να μην τα κατάφερνα φέτος.

Στο δρόμο κάθε φορά που ένας φίλος μου με πέρναγε τον φανταζόμουν να τερματίζει, χαιρόμουν με τη χαρά του. Εικόνες που έχω από τέτοιους φίλους μου με κάνουν να ανατριχιάζω.. Κάποιοι το έτρεξαν ή κατάφεραν για πρώτη τους φορά να τερματίσουν...τους κοίταζα με θαυμασμό.. Στο Σπάρταθλο ξεχνάς ποιος είσαι, αυτό που θαυμάζεις είναι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου.

Συνάντησα όμως και φίλους μου στο δρόμο, που δεν τα κατάφεραν.. κάποιοι από αυτούς με έκαναν να λυγίσω.. όπως στο ίδιο σημείο που πέρσι ανεβαίναμε με έναν Σπαρταθλητή τις τελευταίες ανηφόρες, στο ίδιο σημείο χθες με περίμενε να πει "κουράγιο Γιώργο" και ας είχε σταματήσει ο ίδιος από τη προηγούμενη μέρα...

Έχω βρεθεί σε αυτή τη πλευρά.. όμως με τις -λίγες μπροστά σε άλλους- συμμετοχές μου έχω συμπεράνει πως δεν είναι μόνο ο τερματισμός το Σπάρταθλο, και σίγουρα δεν είναι η πρόκριση ή η γραμμή της αφετηρίας που αρκετοί εκεί το εντοπίζουν.

Είναι αυτά που μόνος σου θα εντοπίσεις μέσα στον αγώνα θα καλλιεργήσεις ή χωρίς ιδιοτέλεια ,θα αφήσεις να σε καλλιεργήσουν και θα δεις ο,τι Σπάρταθλο δεν είναι η φωτογραφία στο πόδι του Βασιλιά ή ένα ακόμα παράσημο στο στήθος.

Πηγαίνοντας στον τερματισμό ήμουν βουρκωμένος μέχρι να συναντηθούν οι ματιές μας με έναν σπουδαίο Σπαρταθλητή που ήταν ανάμεσα στο πλήθος. Συναντιόμαστε μια φορά το χρόνο. Πλησιάσαμε ... αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε σκυμένοι, ξέσπασα σε βουβούς λυγμούς στα χέρια του.. με ένα νεύμα του μου είπε να προχωρήσω στον Βασιλιά . Νομίζω αυτό θα το θυμάμαι για πάντα.

Άξιώθηκα να αγγίξω το άγαλμα ξανά. Αυτό δεν με κάνει καλύτερο από αυτούς που φέτος δεν το κατάφεραν.. Η Ιδέα του Σπαρτάθλου επιβραβεύει άλλες αρετές.

Πρόχειρα κάποιες σκέψεις από τον αγώνα μου, για τα μηνύματα που πήρα, κυρίως για τα ευχαριστώ που οφείλω σε όσους που ακόμη και με τη σκέψη σας μόνο με βοηθήσατε, με κάνατε να νιώσω τόσα πολλά..
"