Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Μια οικογενειακή φωτογραφία, αθλητικές φιλίες, άμιλλα - ζηλοφθονία.


Ολυμπιακοί Αγώνες  Ρίο 2016.
Προκριματικός αγώνας 5 χιλιομέτρων γυναικών. Δυο αντίπαλες αθλήτριες βρίσκονται 1800 μέτρα πριν τη γραμμή τερματισμού. Από την ένταση, τη πίεση από λάθος η μία σκοντάφτει πέφτει πάνω στην άλλη και οι δύο πέφτουν κάτω.. Η μία σηκώνεται για να συνεχίσει τον αγώνα της αλλά παρατηρεί πως η αντίπαλος της είναι ακόμη πεσμένη καθώς έχει χτυπήσει πέφτοντας σοβαρά στο γονάτο της και αντί να φύγει τη βοηθάει να σηκωθεί, την υποβαστάζει και κατευθύνονται μαζί προς τον τερματισμό. Ενώ και οι δύο έτρεχαν για ένα προσωπικό στόχο τη νίκη ή  κάποια επίδοση, η αθλήτρια που σηκώθηκε όρθια άφησε κατά μέρους την επιθυμία για διάκριση και βοήθησε τη συναθλήτρια της δείχνοντας Ευγενή Άμιλλα. Οι δύο αθλήτριες βραβεύθηκαν για αυτή σκηνή.

Η Άμιλλα είναι μια από τις αξίες που αναδεικνύουν τα ιδανικά του αθλητισμού. Στην ιστορία του, σε όλα τα αθλήματα υπήρχαν και θα υπάρχουν παραδείγματα Άμιλλας. Στη προσωπική μου πορεία σχεδόν 30 χρόνων από τα ρινγκ μέχρι τις υπεραποστάσεις περιστατικά που έχω διαβάσει, που έχω ζήσει ή που έχω δει με τα μάτια μου με συγκινούν με βουρκώνουν μιλάω για αυτά με φίλους μου αν το φέρει η κουβέντα..

Η Άμιλλα έχει να κάνει φυσικά και με το ήθος, τη παιδεία, την αθλητική παιδεία, το χαρακτήρα του ανθρώπου. Η Άμιλλα εμπνέει.  Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, δεν ασχολείσαι με χρονόμετρα με αριθμούς με επιδόσεις ή με άλλα μικρά και ανούσια..

Όμως μέσα από τον αθλητισμό έμαθα και άλλα πράγματα. Όλοι σε αγαπούν μέχρι να γίνεις ο ανταγωνισμός τους. Ή πως δεν έχουν όλοι οι φίλοι σου  τη δύναμη και την αντοχή να χαρούν με τη χαρά σου.

Η ζηλοφθονία έχει τη ρίζα της στην οργή που νιώθει κάποιος όταν συνειδητοποιεί ή πιστεύει μόνο πως ο άλλος είναι καλύτερος ή πως έχει προοδεύσει κάπου. Σαν ανθρώπινο ελάττωμα και χαρακτηριστικό εννοείται πως τη συναντάς σε κάθε τομέα στη ζωή. Σε θυμώνει, σε στενοχωρεί ή σε απογοητεύει από ανθρώπους που είχες δίπλα σου..

Ο αθλητισμός έχει και τέτοια πολλά παραδείγματα. Γίγαντες της εθνικής ομάδας του μπάσκετ ένα από αυτά, κάποτε κολλητοί, στην ίδια ομάδα, να παίζουν, να μη μιλιούνται μεταξύ τους.

Ο ίδιος έμαθα να μετράω τους φίλους μου  τόσο στις λύπες μου όσο και στις χαρές μου.. Αυτούς που θα με αγκάλιαζαν ή θα έμεναν διακριτικά δίπλα μου ότι και να γινόταν για να το μοιραστούμε αργότερα μαζί.

Η φωτογραφία της ανάρτησης αν και μοιάζει άσχετη με το θέμα του κειμένου για μένα μόνο άσχετη δεν είναι. Είναι η απάντηση μου σε κάποιον Σπαρταθλητή που ο χρόνος έδειξε πως δεν ήταν αυτός που πίστευα πως είναι. Έτσι στον τελευταίο μου τερματισμό στο Σπάρταθλο άκουσα από αυτόν όταν τον ρώτησα γιατί απομακρύνθηκε από μένα για πολύ καιρό, πως κανένας από τους τερματισμούς μου δεν μετράει όσο ο ένας ο δικός του επειδή εγώ έχω την οικογένεια μου συνοδούς ( δηλωμένους και πληρωμένους επίσημα στη διοργάνωση) ενώ εκείνος τρέχει μόνος του ( παρόλο που στο τελευταίο του αγώνα υπήρχαν κοινοί φίλοι που του έκαναν ανεπίσημα υποστήριξη από σταθμό σε σταθμό). Και άρχισε μια σύγκριση με το οτι εμένα με φροντίζει η γυναίκα μου στο σπίτι ενώ εκείνος δεν έχει οικογένεια να του μαγειρεύει και άλλα, που πήγαιναν τη κουβέντα αλλού και που δεν είχα καν τη διάθεση να ακούσω ή να συνεχίσω.

Ξέρετε, οι αθλητές μεγάλων αποστάσεων δεν είναι ιδιαίτερης κατηγορίας αθλητές. Άνθρωποι με ελαττώματα και προτερήματα είναι όπως όλοι μας που πολύ συχνά μέσα από τα χιλιόμετρα ταΐζουν τη ματαιοδοξία τους.

Έτσι λοιπόν αν είμαι περήφανος για κάτι μέσα από το τρέξιμο μου, δεν είναι οι τερματισμοί και τα χιλιόμετρα μου αλλά που η μητέρα μου, η γυναίκα μου, οι κόρες μου είναι  πάντα εκεί που παλεύω με τον εαυτό μου, μόνο και μόνο για να βλέπουν εμένα χαρούμενο. Ακόμα και αν με καταπίνει ο δρόμος. Και για εκείνες πρέπει να είμαι όρθιος και δυνατός όπως με ξέρουν και τότε που δεν θα τρέχω.

Μιλώντας όμως για αθλητική Άμιλλα ζηλοφθονία ή φθόνο, υπάρχει μια ακόμα λέξη για την οποία θέλω να γράψω. Ά-φθονος. Αυτός που δεν έχει φθόνο, που διαθέτει μεγάλη καρδιά, πλούσια συναισθήματα και που μπορεί να δώσει στους άλλους. Μέσα από το αγώνισμα μου έχω ξεχωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους που μπορεί να μην είμαστε φίλοι, όμως διακριτικά στεκόμαστε και επικοινωνούμε κατά καιρούς ο ένας με τον άλλο.

Έτσι, έχω να θυμάμαι τη κίνηση μιας γνωστής Ελληνίδας αθλήτριας που είχαμε για χρόνια μια παρεξήγηση πάνω σε αθλητικά θέματα που είχε πάρει διαστάσεις με διάσπαρτα κείμενα και σχόλια και από τους δύο στο ίντερνετ και που κάποια στιγμή απλά κουραστήκαμε να ασχολούμαστε άλλο, που παραμονή του Σπαρτάθλου πριν λίγα χρόνια μου έστειλε ένα όμορφο μήνυμα για καλή επιτυχία, λέγοντας μου πως με είδε στον ύπνο της να τρέχω στον αγώνα και να είμαι πολύ χαρούμενος.. Φυσικά όποια παρεξήγηση με το καιρό αποκαταστάθηκε..

Γιατί ο αθλητισμός δεν σε κάνει απαραίτητα (ειδικά σε μεγάλη ηλικία) καλύτερο άνθρωπο, δεν γνώρισα κάποιον που ήταν κακός και έγινε καλός επειδή άρχισε να τρέχει, αλλά μέσα από αυτόν αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας σου.














Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Σκέψεις γύρω από τα ..42

Σήμερα έκλεισα τα 42.. Από το πρωί κάνω σκέψεις γύρω από αυτόν τον αριθμό με αφορμή αυτά τα ιδιαίτερα γενέθλια.

Είναι ο ίδιος αριθμός που όλοι οι δρομείς από τους αρχάριους μέχρι τους αρκετά έμπειρους έστω μια φορά στη ζωή τους έχουν αισθανθεί στο άκουσμα του, δέος. 

Φόβο, πρόκληση, περηφάνια, κυρίως δέος. Ο αριθμός των χιλιομέτρων της απόστασης του μαραθωνίου, ο αριθμός 42. 

Νομίζω πως όλοι όταν ξεκινάν το τρέξιμο κάποια στιγμή ονειρεύονται τη συμμετοχή και τον τερματισμό σε έναν μαραθώνιο. Κάποιοι μένουν εκεί, άλλοι προσπαθούν για ακόμα παραπέρα, όμως ο μαραθώνιος είναι σίγουρα ο πρώτος μεγάλος στόχος.

(Η επίσημη απόσταση του μαραθωνίου σε όλο τον κόσμο είναι ακριβώς 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα. Αυτή η επισήμανση πρέπει να γίνεται για να σταματήσουμε να ρωτάμε αν κάποιος έτρεξε στον μεγάλο ή τον μικρό μαραθώνιο, διοργανώσεις να βαφτίζονται μίνι μαραθώνιοι και η χρήση της λέξης μαραθώνιος να εξυπηρετεί άλλους σκοπούς σε μικρότερους αγώνες δρόμου).

42 χιλιόμετρα. Δεν είναι λίγα και για να φτάσεις να τερματίσεις αξιοπρεπώς αυτόν τον μεγάλο δρόμο ή να πας ακόμη πιο μακριά, θέλει δουλειά στη προετοιμασία με αφοσίωση, με στερήσεις, με πίεση, με πείσμα, με στιγμές απογοήτευσης, με στιγμές ικανοποίησης, με σωματικό πόνο.. Όσοι έχουν τρέξει 42 χιλιόμετρα τα γνωρίζουν.

Και λίγο λίγο, μια μέρα τρέχεις στον μαραθώνιο.. Κοιτάς μετά στον χάρτη την απόσταση που κάλυψες και σου φαίνεται απίστευτα μεγάλη και την ίδια αλλά και την επόμενη μέρα, μπορεί να πονάει όλο σου το κορμί, να μη μπορείς να περπατήσεις αλλά κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και αυτά που νιώθεις είναι τόσο όμορφα, τόσο σπουδαία τόσο...ανεκτίμητα. Ειδικά μετά τον πρώτο πρώτο μαραθώνιο.

Τη πρώτη φορά που καταφέρνεις να τρέξεις τα 42 χιλιόμετρα, αν η καρδιά σου είναι αγνή και δεν είσαι δρομέας της μόδας και αν - επίσης σημαντικό- υπάρχει μυαλό μέσα στο κεφάλι σου βγαίνεις πιο ώριμος. Έχεις μάθει μέσα από την προετοιμασία κιόλας και μετά μέσα από τον αγώνα πράγματα που ισχύουν για τη ζωή έξω από το τρέξιμο.

Όπως πως η υπομονή επιβραβεύεται ενώ η ανυπομονησία τιμωρείται. Έχεις μάθει πως είναι να πονάς και να συνεχίζεις, γιατί έτσι πρέπει να συνεχίσεις. Πως πρέπει να σέβεσαι αυτό που κάνεις όπως σέβεσαι τον εαυτό σου. Πως κάποια λάθη ειδικά αν τα κάνεις νωρίς δεν συγχωρούνται και πως από αυτά μόνο λίγα διορθώνονται  που πάλι σε χρεώνουν.Πως υπάρχει ο απρόβλεπτος παράγοντας που και αυτόν πρέπει να είσαι έτοιμος να τον αντιμετωπίσεις. 

Μέσα σε 42 χιλιόμετρα μαθαίνεις πολλά.  Βλέπεις ανθρώπους που δεν τους περίμενες ή που δεν τους ήξερες, να απλώνουν το χέρι τους να σε αγκαλιάσουν ή να σου δίνουν νερό, μαθαίνεις όμως και πως είναι να μάχεσαι μόνος σου μέσα στο πλήθος. Βλέπεις φίλους που ξαφνικά δεν αντέχουν να βλέπουν τη χαρά σου. Καταλαβαίνεις ποιους είχες δίπλα σου για να φτάσεις μέχρι εκεί, ποιους όχι, ποιοι ήταν αλλά έφυγαν και ποιοι τελικά έμειναν μέχρι το τέλος. Ξεχωρίζεις ποιοι θα χαρούν με τον τερματισμό σου, ποιοι θα σε περιμένουν εκεί, ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να σε βλέπουν καλά, για ποιους λίγους να προσπαθείς να σε βλέπουν μόνο δυνατό, μόνο χαρούμενο.

Και συνεχίζεις μετά τους δρόμους σου με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, με αυτογνωσία..που ακόμα και αν τρέχεις πολλά περισσότερα από 42 χιλιόμετρα μέσα σε έναν αγώνα, τον μαραθώνιο τον αντιμετωπίζεις με τον ίδιο σεβασμό της πρώτης φοράς και τα μαθήματα μέσα από αυτόν, πολύτιμα εφόδια για μέσα και έξω από το τρέξιμο.

Και συνεχίζεις πιο ώριμος, πιο έμπειρος, πιο σοβαρός... όπως  πρέπει να είναι ένας άνθρωπος αθλητής ή μη, 42 και πλέον χρονών.