Εξαιτίας σου τερμάτισα σήμερα..

Αυτή ήταν η πρώτη κουβέντα που είπα στη Μαρία που με περίμενε άλλη μια φορά να με αγκαλιάσει στον τερματισμό ενός σημαντικού για μένα αγώνα. Πολλές φορές της έχω πεί , "για σένα... , σε ευχαριστώ.." αλλά εκείνος ο αγώνας ήταν ξεχωριστός. Αν η Μαρία δεν ήταν εκεί δεν θα έβγαινε η απόσταση. Αντί για επίδοση και νούμερο στα αποτελέσματα θα έγραφε Did Not Finish. Της χρωστάω τη δύναμη που βρήκα για να κάνω τα δύο τελευταία βήματα επάνω στον τάπητα τερματισμού.

Και δεν ήταν απο τα πανηγυράκια που γίνονται απο δώ και απο εκεί, ήταν μεγάλη διοργάνωση ,έξω ... που στη φανέλα σου φορούσες εθνόσημο...

To να μην τερματίσεις σε έναν αγώνα δεν είναι κακό, θα συμβεί σε όλους ή εστω στους πιο πολλούς. Ειδικά σε υπερμαραθώνιους δρόμους....

Η ατυχία είναι όταν ετοιμάζεσαι μήνες γι αυτό και σου κάτσει την "κατάλληλη στιγμή" μία "στραβή" και 3 βδομάδες πρίν το μεγάλο τρέξιμο , τα βροντάς όλα στον αέρα. Έτσι σε εκείνη τη φάση της προετοιμασίας έγινε κάτι στη δουλεία μου που απροσανατόλισε κάθε μου ενδιαφέρον, που με γονάτισε..Ευτυχώς κράτησε για λίγο αλλίως θα μου έπαιρνε καιρό να το χωνέψω, αλλά σαν αποτέλεσμα είχε όχι μόνο να διακόψω κάθε μορφή άσκησης αλλά να κάνω οτι ήταν δυνατό να γκρεμίσω ότι ειχα χτίσει στη προπόνηση.Με περισσή απόλαυση για παράδειγμα γέμιζα τις ανοιχτές κυψελίδες μου με τον καπνό απ΄ τα στριφτά τσιγάρα...

Η Μαρία ήταν και σε αυτό δίπλα μου, μη σκας έλεγε και έσκαγε εκείνη. Τελικά το πρόβλημα αποκαταστάθηκε λίγες μέρες πριν τον μεγάλο αγώνα.

Δε γινόταν να μην πάω. Είχε κανονιστεί απο καιρό, άσε που αν δεν πήγαινα θα "κρεμούσα" κι άλλους. Έτσι με ψυχικά αποθέματα και μόνο, μπήκα στον αγώνα μόνο για τον έγκυρο τερματισμό εντός των χρονικών ορίων αντί να κυνηγήσω μια καλύτερη προσωπική επίδοση.Έλα όμως που εδώ δεν πίστευα σε μένα. Απο πριν τα μισά της διαδρομής το σώμα έλεγε, καλά να πάθεις ... και ο τερματισμός άρχισε να φαντάζει λίγο πιο πέρα απο εκεί που φτάνανε τα χέρια μου αν τα τεντωνα. Με τη Μαριά είχαμε κανονίσει σε ποιά χιλιομετρα του αγώνα θα ήταν στο πλάι του δρόμου να μου δώσει ότι μπορεί να χρειαζόμουν. Έτσι και αλλίως έτσι το κανονίζουμε πάντα.

Έλα όμως που στο πρώτο σημείο που ορίστηκε δεν ήταν εκεί.

Φτου σου διάολε! Θα πάω κούτσα κούτσα πιο κάτω και μόλις την δώ θα σταματήσω..

Λίγα χιλίομετρα πιο κάτω με περίμενε , με είδε πρώτη απο μακρυά και κρατούσε την κάμερα στο χέρι. Βομβαρδισμός σκέψεων.. Τι γίνεται τώρα; Για να φτάσουμε μόνο μέχρι εδώ ήρθαμε σε άλλη χώρα; Και η Μαρία; Δεν θα στενοχωρεθεί αν τα παρατήσω εδώ; Εκείνη το πιστεύει πιο πολύ απο μένα όταν λέει " το ΄χουμε". Την έφτασα... ένας αστεϊσμός , θα κάνω άλλα 47 χιλιόμετρα και θα σταματήσω(τόσα είχαν απομείνει)... Χαμόγελο.. ένα φιλί ένα χάδι και συνέχισα τρέχοντας. Μην τα πολυλέω πέρασα απο μπροστά της άλλες 3 φορές.

Τη σκέψη οτι πονάνε τα πάντα επάνω μου την αντικαθέστησε η σκέψη οτι στα επόμενα τραπεζάκια θα είναι η Μαρία εκεί.Ένεση ηθικού... Την τελευταία φορά πριν πάει στο τέρμα να με περιμένει δεν κρατιόμουν.. Βγήκα για λίγο στην άκρη.. Όχι μόνο δάκρυα.. σχεδόν κλάμα . Αληθινά συναισθήματα. Στο σημείο που δεν μπορείς να κρατήσεις την κίνηση που κάνει το σαγόνι, αυτό το σπαστικό τρέμουλο στις έντονες στιγμές συγκίνησης. Μάρω μια στροφή ακόμα .. μια στροφή και τερμάτισα.. χάρη σε σενα γαμώτο.. 17 χιλιομετρα ακόμα δεν είναι τίποτα. Ένα φιλί πάλι, ένα χάδι.. στο είχα πεί οτι το έχουμε , απαντάει. Χωρίζουμε πάλι, ραντεβού στο τέρμα.

Τα καλύτερα χιλιόμετρα του αγώνα. Αέρας, ανάλαφρος , φρέσκος . Ισως και το πιο γρήγορο κομμάτι της κούρσας μου. Έχει βραδιάσει και δεξία αριστερά στον δρόμο μεγάλα κεριά δείχνουν την κατεύθυνση. Εκείνο το συναίσθημα οτι τα πόδια δεν ακουμπάνε κάτω ,σε συνδιασμό με την εικόνα των κεριών στο σκοτάδι..

Φώτα μακρυά .. ακούω χειροκροτούν αυτούς που είναι μπροστά μου... φτάνω... χειροκροτήματα για μένα. Στη γραμμή επάνω , στην άκρη κάτω απο την αψίδα η Μαρία... το κόκκινο λαμπάκι της κάμερας.. κάποιος με τυλίγει με μία αλουμινοκουβέρτα , ένας άλλος μου περνάει το μετάλλιο...... πονάω ... ρίγος ... γυρίζω στη Μαρία ... εξαιτίας σου τερμάτισα... αν δεν ήσουν εδώ ούτε θα ήξερα πως μοίαζει αυτο το μετάλλιο.

Το μετάλλιο είναι τώρα στο σπίτι της Μαρίας.. εκείνη το κέρδισε . Πόσα έχει τραβήξει ακολουθόντας την τρέλα μου.... Της χρωστάω πολλά.

Στη Μαρία και τη κάθε ξεχωριστή Μαρία που μας βοηθάει , μας υποστηρίζει μας κάνει να νιώθουμε μοναδικοί ανάμεσα στο πλήθος στον αγώνα..