Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

To τσιγάρο σε μάρανε..

Περπατούσα σήμερα το μεσημέρι κοντά στο μεγάλο κατάστημα ηλεκτρονικών στη λεωφόρο Καβάλας. Δίπλα μου και λίγο μπροστά μου ένας τύπος γύρω στα 40 πάνω σε ένα ποδήλατο. Κανονικά ντυμένος, ζεστά για το κρύο , τη τσάντα του περασμένη στους ώμους...μια εικόνα που λίγο τη ζήλεψα. Η αλήθεια είναι πως παρόλο που η Αθήνα δεν είναι μια φιλική προς τα ποδήλατα πόλη.. συναντάς ολοένα και περισσότερους κάθε μέρα να το επιλέγουν σαν μεταφορικό μέσο πέρα από την ενασχόληση με αυτό με τη μορφή της άθλησης .

Λίγα μέτρα μπροστά μας πετάχτηκε από τη στροφή κάποιος γύρω στα 50, ψιλο-ψευτοκυριλέ ντυμένος, κρατώντας και στα δύο χέρια από δυο μεγάλες τσάντες από το υπερκατάστημα και ένα χαρτόκουτο ανάμεσα στη μασχάλη.. Περπατούσε στραβά και με γρήγορο βήμα από το βάρος αυτών που κρατούσε,  ο ένας ώμος πιο ψηλά από τον άλλο , είχε να κάνει και το ζικ-ζακ ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.. μια εικόνα που την ολοκλήρωνε  το τσιγάρο που κρεμόταν από τα χείλη του. Ελαφρώς γερμένο προς τα κάτω... με τη στάχτη να έχει φτάσει τους δυο πόντους μετά τη καφτρα , πράγμα που σήμαινε πως είχε να το τινάξει πολύ ώρα, ή πιο σωστά οτι το κρατούσε καθ αυτόν τον τρόπο αρκετή ώρα..  Το πρόσωπο του κόκκινο , εγώ πιστεύω οτι το πιο δύσκολο κομμάτι  του  ήταν που  για πολύ ώρα ανάσαινε μόνο μαζί ή μέσα από το τσιγάρο αφού από μόνο του μαρτυρούσε όπως το περιέγραψα  οτι ήταν αρκετή ώρα μαγκωμένο στα χείλη..

Τον κοιτάω ..δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν στη θέση του (κάποτε κάπνιζα πάρα πολύ) . Βλέπω και τον τύπο με το ποδήλατο, στρίβει το τιμόνι προς το μέρος του..τον πλησιάζει , του ρίχνει το χαμόγελο του "καλά να πάθεις" και του λέει .."το τσιγάρο σε μάρανε" και συνέχισε χαμογελώντας. Ο δεύτερος δεν απάντησε συνέχισε το πιθανότερο προς το αυτοκίνητο του , να εναποθέσει τα ψώνια του.

Χαμογέλασα κι εγώ.. και μέσα μου και έξω μου... και άρχισα να συλλογίζομαι τα δικά μου..
Αυτοί  που με γνωρίζουν πολύ λίγο πιστεύουν πως λογικά δεν θα έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως η ενασχόληση με το τρέξιμο έπαιξε ρόλο στο να διακόπτω το κάπνισμα για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέχρι να το διακόψω εντελώς .. με ντροπή θα το πω , μόλις τον τελευταίο χρόνο. Και κάπνιζα πολύ. Κυρίως από ευχαρίστηση. Ούτε εκτόνωση, ούτε δικαιολογία, το γούσταρα και στις καλές μου και στις κακές μου. Αυτό ήταν όλο.

Τα πρώτα χρόνια που έτρεχα ..τη συνήθεια αυτή ,την είχα και αυτή από κοντά..σιγά σιγά διαπίστωσα το αυτονόητο. Δηλαδή πως οι επιδόσεις μου γινόντουσαν καλύτερες όσο δε κάπνιζα έτσι ήρθε από μόνο του κάτι από τα δυο να το αφήσω πίσω και να βελτιωθώ στο άλλο.

Φανατικός αντικαπνιστής δεν είμαι, επιλογές είναι αυτές και όσο οι επιλογές του άλλου δεν ενοχλούν εμένα και όσο και ο απέναντι σέβεται τις δικές μου επιλογές , τότε τα πάμε καλά.

Ένας καλός μου φίλος , αρκετά μεγαλύτερος από μένα ο οποίος κάπνιζε πάνω από 3 πακέτα για πολλά χρόνια και πλέον ασχολείται και αυτός με το τρέξιμο και τον αθλητισμό γενικότερα, στα επιχειρήματα  του για να το σταματήσω  κι εγώ είχε την εξής πρόταση. "Αρκεί να θυμηθείς πόση αηδία ένιωσες τη πρώτη φορά". Αυτό λέω κι εγώ σήμερα σε κάποιον που μου λέει οτι δεν μπορεί να το σταματήσει.

Θυμάμαι πολλά σε σχέση με το τσιγάρο, με μένα, με το τρέξιμο μου. Θυμάμαι πόσο πολύ ήθελα να καπνίσω τη μέρα που γεννιόταν η κόρη μου , αλλα δέν το έκανα για έναν μόνο λόγο. Δεν ήθελα στη πρώτη της επαφή με τον πατέρα της, ακόμα και σαν βρέφος που ήταν, να μύριζε η ανάσα μου σαν τασάκι.. Ήθελα να είμαι σε όλα μου περιποιημένος.. Σαν τον έφηβο που πάει στα πρώτα του ραντεβού. Δεν ήθελα να της μυρίζω άσχημα, η ανάσα μου, ακόμα και αν δεν ήταν σε θέση να το αντιληφθεί.

Θυμάμαι συναθλητές με έκπληξη να με συναντούν στον δρόμο με το τσιγάρο στο χέρι, πόσο μάλλον μετά από κάποιον "καλό" αγώνα μου και τη ντροπή μου γι αυτή την ατυχία ..να με βλέπουν να καπνίζω.  Έχω να θυμάμαι πολλά αλλά αυτά είναι παραδείγματα προς αποφυγή.

Συμπερασματικά είμαι πολύ καλύτερα τώρα που δεν καπνίζω που η ανάσα μου δε μυρίζει τσιγάρο, που απολαμβάνω τα οφέλη της άσκησης χωρίς μια βλαβερή συνήθεια να μου τα παίρνει πάλι πίσω.
Από την άλλη , είναι χρέος που έχουμε όλοι προς τον εαυτό μας.. να προσέχουμε το σώμα μας, τη πνευματική και σωματική μας υγεία..

Θυμάμαι ακόμα τους δύο που είδα το πρωί και την ατάκα που με έκανε να τα γράψω όλα αυτά. Πρίν λίγα χρόνια μπορεί να την έλεγε και σε μένα..

Το τσιγάρο σε μάρανε....

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Σπάρταθλον 2010.. (το δικό μου Σπάρταθλο)


Για την ιστορία του Σπαρτάθλου, έγραψα δυο λόγια στη προηγούμενη δημοσίευση μου. Τι πώς γιατί, τις δυσκολίες του και άλλα. Η πρόθεση μου για το κείμενο εδώ δεν είναι να καταλήξει σαν ένα κουραστικό ρεπορτ του αγώνα..αλλά να καταθέσω τα συναισθήματα μου γι αυτόν..από πριν, κατά τη διάρκεια , αλλά και μετά το τέλος του..

Είναι ένας από τους δυσκολότερους αγώνα υπεραποστάσεων του είδους του, που στους περισσότερους δρομείς τέτοιων αγώνων σε όλο τον κόσμο, η συμμετοχή  από μόνη της είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγωνιστικούς τους στόχους.

Χιλιάδες χιλιόμετρα ταξίδι.. δρομείς από χώρες από όλο τον πλανήτη για να φύγουν από κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και μέσα σε 36 ώρες να φτάσουν στη Σπάρτη να αγγίξουν στον τερματισμό τους το άγαλμα του Λεωνίδα . Αγώνας που σχεδόν μόλις ο ένας στους τρεις κάθε χρόνο φτάνουνε στο τέρμα του.

Δε μπορώ να προσδιορίσω πότε μου πέρασε από το μυαλό για πρώτη φορά η ιδέα του Σπαρτάθλου ..αλλά σίγουρα τη πρώτη φορά όπως μπήκε βγήκε. Για το Σπάρταθλο πρώτη φορά άκουσα πριν λίγα χρόνια..δεν έτρεχα καλά καλά ακόμα, όταν κάποιος μου έδειξε έναν δρομέα που έτρεχε αργά με ένα παγούρι στο χέρι για πολλές ώρες μέσα στο πεδίο του Άρεως.
"Τον βλέπεις αυτόν..αυτός φίλε μου είναι σπαρταθλητής!" Σπαρταθλητής; εγώ μέχρι τότε ήξερα μόνο οτι υπάρχει ένας (ούτε αυτόν δεν ήξερα καλά καλά) Κούρος που τρέχει μέχρι τη Σπάρτη και πολύ μακρύτερα... Πέρασε ο καιρός...μπήκα κι εγώ στο τρέξιμο σιγά σιγά αλλά όχι όμως για τέτοια πράγματα... Ήδη γνώρισα και τον Αδάμ (τον σπαρταθλητή που μου δείχνανε πιο πάνω )πού έτρεχε πάντα με ένα μπουκάλι στο χέρι...έμαθα από αυτόν πράγματα , πιο μετά ένας δύο αγώνες παραπάνω απο την απόσταση του μαραθωνίου, αργότερα ..100χμ....170χμ...είχε μπει στο μυαλό μου.

Την ιδέα του Σπαρτάθλου όμως την αντιμετώπιζα και με έναν μικρό φόβο.. Είχα ακούσει από πολλούς πολλά..αληθινά ή υπερβολές που το μεγάλωναν μέσα μου. Επίσης ο μικρός αριθμός των ελλήνων που τον είχαν τερματίσει ...ενίσχυε το φόβο και τον σεβασμό μου για αυτόν τον αγώνα. Έτσι παρόλο που τηρούσα τις προϋποθέσεις για τη συμμετοχή μου από το 2007..ήθελα να το νιώθω οτι είμαι έτοιμος σε όλα, για να τρέξω για να τερματίσω. Πέρσι ένιωθα οτι ήμουν σε αυτή τη κατάσταση , αλλά τις μέρες του αγώνα γεννιόταν η κόρη μου. Δεν υπήρχε θέμα....προτίμησα να μη μπω. Τα σκέφτομαι όμως τώρα και λέω οτι μάλλον ούτε πέρσι είχα την εμπειρία που χρειαζόταν και που απέκτησα μέσα σε ένα χρόνο από άλλους μεγάλους αγώνες για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες που συνάντησα στο Σπάρταθλο οπότε ίσως ήταν καλύτερα που περίμενα ακόμα έναν χρόνο.

Ήθελα πολύ όχι μόνο να τερματίσω το Σπάρταθλο..αλλά αυτό να γίνει με τη πρώτη μου προσπάθεια. Με εφόδια συμβουλές και οδηγίες από εμπειρότερους δρομείς, έλληνες και ξένους φίλους που έχω γνωρίσει σε αγώνες. Με την εμπειρία από παλαιότερα παθήματα σε πολύωρους αγώνες, με τη δική μου χιλιομετρική προπόνηση και με τη θετική ενέργεια ,ευχές και εμψύχωση από φίλους από όλους τους χώρους που κινούμαι, βρέθηκα κάτω από την Ακρόπολη ανάμεσα σε ένα πολύχρωμο πλήθος δρομέων από διάφορες χώρες, περιμένοντας το σύνθημα για την εκκίνηση του μεγάλου αγώνα.

Εκτός τους υπόλοιπους δρομείς, πολύς κόσμος, πολλοί θεατές, φίλοι δρομέων και δικοί μου φίλοι πριν ακόμα ξημερώσει , κι αυτοί κάτω από την Ακρόπολη. Φίλοι μου από το τρέξιμο, από τη παλιά μου γειτονιά, από τη νέα μου γειτονιά, φίλοι άλλοι, η μητέρα μου, η Μαρία , ο Δημήτρης. Η Μαρία και ο Δημήτρης μαζί πάντα με τη κόρη μου, ήταν και το πλήρωμα υποστήριξης στον αγώνα μου στα σημεία -σταθμούς που επιτρέπει η διοργάνωση να βοηθήσουν τον αθλητή, (τρόφιμα , ρούχα).

Φωτογραφίες ..πολλές με πολλούς φίλους. Μια όμορφη φασαρία από τις ομιλίες μεταξύ δρομέων και φίλων τους σε διάφορες γλώσσες.. Μια νευρικότητα... Αστεία να κρυφτεί αυτή η νευρικότητα.. Τρώω τα μακαρόνια μου που δε μπόρεσα να φάω νωρίτερα στο σπίτι ,πάνω σε μια πέτρα...γελάω με τους φίλους.. Πολλά γέλια..πολλοί φίλοι..κρυμμένη νευρικότητα για τον αγώνα...

Πολύς κόσμος έλαμπε που μου μιλούσε..αυτό μου έδωσε φοβερή δύναμη. Αργότερα, μετά τον αγώνα μου είπανε πως έλαμπα κι εγώ..

Πλησιάζει η ώρα..τελευταίο τσεκάρισμα στα πράγματα μου..οι ζώνες μου.. κάθε τσέπη κάτι διαφορετικό ( κάψουλες ηλεκτρολύτες... βαζελίνη..παυσίπονα..χάπια για το στομάχι..κρέμες..τσιρότα..και η ελπίδα να είναι αχρείαστα τα περισσότερα). Το υδροδοχείο μου γεμάτο..το κινητό μου στεγανοποιημένο..όλα έτοιμα.

Σε λίγο εκκίνηση ..ένα πολύχρωμο σύνολο από τους δρομείς απέναντι από αμέτρητες φωτογραφικές μηχανές..όλοι την ώρα τα φλας .

10 -9 -8 ...3-2-1..Ένα ανθρώπινο ποτάμι ξεχύνεται στον πεζόδρομο για να βγουν στον κεντρικό δρόμο...με σκοπό όλοι να αγγίξουνε τον Λεωνίδα..

Γνωστοί και άγνωστοι μας χαιρετάνε..διαβάζω δυο χείλη.."καλή επιτυχία"...

Ο αγώνας μου έχει ξεκινήσει...

Στο μυαλό μου έχω πολλές συμβουλές.. η πιο σημαντική .." ξεκίνα αργά"...με περνάει τόσος κόσμος που έχω την εντύπωση πως με περάσανε όλοι. Κοιτάω πίσω.."λαός"..άρα μπορώ και πιο αργά. Αν και είμαι προβληματισμένος για το αν είναι σωστό ..κόβω λίγο και βλέπουμε.. Αναγνωρίζω πού και πού δρομείς που έχω συναντήσει σε άλλους μου αγώνες στο εξωτερικό..ακόμα είναι νωρίς... που και πού συναντάω και ανταλλάζουμε πειράγματα με κανέναν έλληνα συναθλητή....

Η Μαρία και ο Δημήτρης φύγανε πίσω για το σπίτι. Να φάει η Βασιλική να τη φροντίσουν και μετά να ξεκινήσουν να με βρούνε. Ραντεβού στη Κόρινθο.. Μέχρι εκεί κουβαλάω επάνω μου οτιδήποτε μπορεί να χρειαζόμουν και ακόμα περισσότερα..

Στη διαδρομή μέχρι τη λεωφόρο Καβάλας ..φίλοι χειροκροτάνε..εμψυχώνουν...ενώ οι οδηγοί που περιμένουν να περάσουμε ..κορνάρουν εκνευρισμένοι.

Τρέχω πάνω στη διαδρομή που ακολουθώ κάθε μέρα για να πάω στη δουλεία μου..στη σκέψη αυτή χαμογελάω... παρακάτω συναντώ έναν φίλο τον Δημήτρη, τρέχει κι εκείνος τον αγώνα του. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε λίγο παρέα... λίγο τον ακούω λίγο χάνομαι στις σκέψεις μου.

Κάθε 3 -4 χιλιόμετρα τραπεζάκια ανεφοδιασμού..νερά, ισοτονικά, σνακς...στα πεταχτά πίνουμε κάτι αν και στο δικό μου πλάνο τήρησα αυστηρά κάθε 20 λεπτά να πίνω από το υδροδοχείο μου μια δυο γουλιές..όταν άδειαζε το ξαναγέμιζα..Χαπάκια ηλεκτρολύτες...μαγνήσιο .. σε χρονικά διαστήματα που είχα από πριν καθορίσει.

Ένα δυο τηλεφωνήματα από τη Μαρία ..αν είμαι καλά και οτι σε λίγο θα ξεκινούσανε.. Με ενοχλεί λίγο το πόδι μου χαμηλά..ίσως να ήταν ιδέα μου..δε λέω τίποτα. Βεβαιώνω οτι είμαι καλά .. τους ζητάω να μη τρέχουν στον δρόμο και να μην αγχώνονται για μένα μέχρι να βρεθούμε.

Σε κάποιο σταθμό μου δίνεται η εντύπωση οτι παραπάμε αργά με τον Δημήτρη...εκεί κάπου χωρίσαμε...

Συνεχίζω χαμένος στις σκέψεις μου... ο Φειδιππίδης...ο άθλος του... τί έκανα εγώ εκεί...ο ενδεχόμενος τερματισμός μου.. ακόμα είναι νωρίς..

Κάποια στιγμή με περνάει ένα αυτοκίνητο..μου κορνάρει..είναι οι δικοί μου. Στον επόμενο σταθμό με περιμένουν... Βλέπω τη κόρη μου!! Της φωνάζω αλλά έπρεπε να βγάλω το καπέλο μου για να με γνωρίσει..Γελάει.. Λέω στον σταθμό..τη βλέπετε; είναι η κόρη μου!!! Σίγουρα λάμπω..

Δε θα κάτσω να αραδιάσω πόσους ποιους συνάντησα στο αγώνα.. τι είπαμε και λοιπά..θα πάρει πολύ χώρο Συνέβησαν ωραία πράγματα με έλληνες και ξένους συναθλητές και τους συνοδούς...έχουν ενδιαφέρον αλλά το κείμενο θα τραβήξει πολύ..Είναι κάποιοι από τους αθλητές που τρέχαμε εκεί που αν και δεν είχαμε ποτέ πολλά πολλά είχαν τον σεβασμό μου για πολλούς λόγους.. Μερικοί από αυτούς μέσα από τον αγώνα ανέβηκαν σκάλες πιο ψηλά..Ο Απολλώνιος.. ..μια κουβέντα του ..μια κουβέντα της γυναίκας του στις τελευταίες ανηφόρες..

Δεν υπάρχουν λόγια μετά από αυτό..

Συνεχίζω από εκεί που έμεινα πριν. Σε κάθε σταθμό οι δικοί μου.. Η Βασιλική ακόμα ξύπνια, τη κρατάει μία ο νονός της ο Δημήτρης, μία η Μαρία..Με εμψυχώνουν κάθε φορά.. θέλω κι εγώ να δείχνω καλά, μην τους απογοητεύσω.. Ζούνε και αυτοί τον αγώνα του Σπαρτάθλου από το δικό τους πόστο ..είναι εκεί για να βγει ο δικός μου αγώνας...μόνο γι αυτό. Τους οφείλω να βλέπουν οτι όλα πάνε καλά.. Ήδη έχω πάρει ένα παυσίπονο..δεν με ενοχλεί τίποτα πια, δεν τους λέω ψέματα .. Όλα είναι καλά..

Στον πρώτο μεγάλο σταθμό..πολύς κόσμος... πολλά τραπεζάκια..φωτογράφοι.. κάμερες,φίλοι,πολύς κόσμος. Βλέπω τον Αδάμ ενώ τον είχα προσπεράσει στέκεται εκεί με τον κόσμο ..έχει αλλάξει ρούχα.."Όχι ρε γαμώτο"η σκέψη μου. "Τι κάνεις εσύ εδώ;" τον ρωτάω... "Δεν ήμουν καλά ρε Γιώργο..σταμάτησα πιο πριν". Απογοητεύτηκα... στεναχωρήθηκα.. Ειδικά για τον Αδάμ ..ήθελα και φέτος να τερμάτιζε όπως τις άλλες χρονιές ...επειδή θα τερμάτιζα κι εγώ..στην πρώτη μου φορά τον ήθελα κοντά μου.. δεν το είχα πει πουθενά αυτό.. Για το Σπάρταθλο τις περισσότερες εικόνες , περιγραφές τις είχα από τον Αδάμ..

Είσαι μια χαρά ,μου λέει,φύγε. Μιλάμε λίγο με τα παιδιά και φεύγω πάλι..

Τρέξιμο λίγο μόνος, λίγο με κάποιον δίπλα, κάποιον λίγο πιο πίσω, λίγο πιο μπροστά.. οι ώρες περνάνε.. Σε διάφορα χωριά ο κόσμος χειροκροτάει..εμψυχώνει.. αλλού παιδάκια ζητάνε αυτόγραφα..Δεν είναι για μένα να υπογράφω αυτόγραφα..προσπαθώ να περάσω διακριτικά.. Το πείσμα τους να μαζέψουν όσες πιο πολλές υπογραφές μπορούσαν τα έκανε ακόμα και με τα ποδήλατα τους να ακολουθούν τους δρομείς για να αφήσουν ένα σημάδι στο μπλοκάκι τους. Τελικά άφησα σε πολλά παιδάκια από μία μουτζουρίτσα στο μπλοκάκι. Όμως χωρίς να νιώθω σπουδαίος η ικανοποίηση στα πρόσωπα τους η λάμψη στα μάτια τους..γύριζαν πίσω σε μένα σαν ανταμοιβή μέσα από τη χαρά τους από τη βιαστική γραμμή με το μολύβι. Προσγειωμένα όμως πάντα...

Σκέψεις ..ο Φειδιππίδης.. η ιστορία..προσπάθεια να φανταστώ πώς μπορεί να ήταν τα τοπία εκείνη την εποχή... Με φαντάζομαι να τρέχω τότε.. Πουθενά άσφαλτος και τσιμέντο. Ελιές..βελανιδιές...φύση. Στο μυαλό μου αυτά...νιώθω παράλληλα το σώμα μου πολύ καλά..η λέξη Σπαρταθλητής κάθεται στο μυαλό μου και με περνάει ένα ρίγος. Ακόμα νωρίς.. Συναντιέμαι με πολλούς αθλητές ...τελικά γίναμε μια παρέα από τέσσερις έλληνες.. Για πολλές ώρες , μέχρι αργά το βράδυ ..τρέχουμε μαζί.  Πολύ βρόχή..τη βροχή μαζί τη φάγαμε.. Όλοι μαζί, κουβέντα ..και παράλληλα, κρίνοντας από τα δικά μου, καθένας στις σκέψεις του..

Κάποιες στιγμές χωρίζαμε κάποιες συναντιόμασταν πάλι. Έχει νυχτώσει.. Στο μυαλό μου είναι η Μαρία ο Δημήτρης και η Βασιλική. Σίγουρα θα νυστάζουν σκέφτομαι..ήδη νύσταζα κι εγώ. Για τη Βασιλική, τη φανταζόμουν να κοιμάται μέσα στο καρεκλάκι της στο αυτοκίνητο. Μας φαντάζομαι ενώ τρέχω να έχει μεγαλώσει και να της τα περιγράφω. ΄

Η νύχτα δύσκολη. Το βουνό, η νύστα. Στο μυαλό μου η εικόνα μου να αγγίζω το άγαλμα του Λεωνίδα.. Στο κινητό μου ένας άλλος Δημήτρης μου στέλνει μηνύματα εμψυχωτικά. Παρακολουθεί τον αγώνα από το ίντερνετ και ξέρει που είμαι κάθε φορά. Σπαρταθλητής ήδη ο Δημήτρης δεν έτρεχε φέτος, αλλά με τον τρόπο του ήταν κι εκείνος, εκεί δίπλα σε πολλούς αθλητές. Σκέφτομαι τη πορεία μου στον χώρο..πώς έφτασα από το τρέξιμο του σαββατοκύριακου στο πάρκο πρίν  χρόνια , να προσπαθώ να τερματίσω το Σπάρταθλο φέτος. Θυμάμαι αγώνες..μικρούς..μεγαλύτερους..το πρώτο μου 100αρι..τη πρώτη μου φορά που έτρεξα 200χιλιόμετρα. Οι αναμνήσεις από παλαιότερους αγώνες και από τα καλοκαιρινά μου τρεξίματα στην Ικαρία ενισχύουν την αυτοπεποίθηση μου , αλλά ακόμα είναι νύχτα.

Τρέχω το Σπάρταθλο..στη σκέψη αυτή ανατριχιάζω και εμψυχώνομαι. Είτε είμαι μόνος μου είτε με τα άλλα παιδιά. Νυστάζω..νιώθω πια και τις φουσκάλες μέσα στα παπούτσια μου ,αλλά είμαι χαρούμενος. Στους μεγάλους σταθμούς η Μαρία ο Δημήτρης με εμψυχώνουν..τσάι , καφές..αλλά κι εκείνοι πια φαίνονται κουρασμένοι. Σκέφτομαι οτι τώρα είναι πιο κουραστικό γι αυτόυς από ότι για μένα... Σε κάποιο σταθμό ψιλοκοιμήθηκαν ...ανακουφίστηκα λίγο. Μακάρι να κοιμηθούν αρκετά. Είχαμε ακόμα ώρες μπροστά μας. Η Βασιλική στο καρεκλάκι της..κοιμάται..τόσο γλυκά.

Τους αφήνω να κοιμούνται και συνεχίζω..

Ξημέρωσε. Η νύστα απερίγραπτη. Με πιάνω να παραπατάω και να κλείνουν τα μάτια. Εδώ τα πράγματα δυσκόλεψαν αρκετά, αρχίζω να μην ελέγχω τα βήματα μου από τη νύστα .Μου κορνάρει ένα αυτοκίνητο κάποια στιγμή. Ήταν ο Δημήτρης και η Μαρία. Κοιτάω τα μάτια του Δημήτρη.. μου έκανε νόημα να ζωηρέψω αλλά στα μάτια του είδα την αγωνία του για το πώς θα συνεχίσω. Εγώ ήθελα να με βλέπουν καλά όχι έτσι. Όμως γι αυτά τα δύσκολα επέλεξα τη γυναίκα μου και τον Δημήτρη. Αυτούς τους εμπιστεύομαι να με δουν στα δύσκολα μου...και κυρίως για τα δύσκολα μου τους ήθελα εκεί. Στον επόμενο μεγάλο σταθμό ζήτησα να κοιμηθώ 10 λεπτά.. Αυτό το έκανα και το βράδυ σε κάποια σημεία..σε μένα αυτό πιάνει και σηκώνομαι συνεχίζω φρέσκος.

Τρέχω..δεν το πιστεύω όμως ακόμα..τρέχω στο Σπάρταθλο! Όσες φορές και να το είπα από μέσα μου ..δεν το πίστευα. Σπάρταθλο , ρίγος..συναισθήματα. Θα φτάσω στη Σπάρτη και θα αγγίξω το άγαλμα του Λεωνίδα μπροστά στη Μαρία, τη Βασιλική, τον Δημήτρη, αλλά και τη μητέρα μου που ήδη έχει πάει στη Σπάρτη..μόνο και μόνο για να με δει εκεί. Όχι μόνο να με δεί, να με δεί να τερματίζω. Ήταν σίγουρη από πρίν. Σκέψεις για τη μητέρα μου..πόσο καμαρώνει για μένα. Πόσα έχει τραβήξει από μένα..της αξίζει να την κάνω να φουσκώνει απο καμάρι. Προσπαθώ γι αυτό. Τώρα προσπαθώ μέσα απο τον αγώνα μου .

Τελευταίες ανηφόρες... Κούραση..φουσκάλες στα πόδια από τα χιλιόμετρα και απο τη νυχτερινή βροχή. Ο μόνος λόγος που δεν άλλαξα ούτε κάλτσες στον αγώνα ήταν απο τον φόβο μη με αποκαρδιώσει το θέαμα απο τα πέλματα μου. Αν βέβαια γινόταν αβάσταχτο θα άλλαζα.

Περπατάω στην ανηφόρα και πίσω μου κάποιος τρέχει ανάλαφρα..άνετος. Ο Απολλώνιος..Δεν θα σταματήσεις, μου λέει. Θα ρθεις στην Σπάρτη δεν θα σταματήσεις. Η φωνή του είχε μια σιγουριά και ήταν ταυτόχρονα μια συμβουλή ένα σπρώξιμο στην ανηφόρα. Συνεχίζει στον ρυθμό του. Τον Απολλώνιο τον ανέφερα και πιο πάνω. Δε χρειάζεται να πώ περισσότερα. Μόνο σεβασμός.
Οι ανηφόρες τελειώσανε και η ψυχολογία μου έχει πάρει πάλι τα πάνω της. Τρέχω γρήγορα και δεν έχουν μείνει ούτε 20 χιλιόμετρα. Προσπερνάω πολλούς δρομείς νιώθω δυνατός. Σε κάποιον απο τους τελευταίους σταθμούς, αλλάζω πάλι τη μπλούζα μου. Ήθελα να τερματίσω με τη μπλούζα με τη φωτογραφία της κόρης μου στη πλάτη. Ήθελα να τη δούν όλοι. Έχω πάντα τη πρώτη της πιπίλα πάνω στα ρούχα μου στους αγώνες από όταν γεννήθηκε. Η κόρη μου , είναι για μένα τα πάντα. Ήθελα να αγγίξω το άγαλμα μπροστά της. Μπορεί κάποτε να είναι περήφανη γι αυτό...μπορεί βέβαια να της είναι και αδιάφορο.

Κάποιος ξένος αθλητής μπροστά μου τρέχει εξίσου πολύ γρήγορα..θέλω να τον φτάσω. Μετά απο 30 τόσες ώρες τρέξιμο..αυτός ήταν ο πρώτος που ήθελα να φτάσω. Είχε δυνάμεις και είχα κι εγώ. Έφτασα δίπλα του...να τρέξω λίγο δίπλα σου; του λέω. Ναι γιατί όχι. Συστηθήκαμε..ο John απο την Ιρλανδία. Μου πρότεινε κι εκείνος να ακολουθήσουμε αυτον το ρυθμό μέχρι το τέλος. Συμφωνήσα και συνεχίσαμε μιλόντας για διάφορα. Ξανά κορνάρισμα.. Η Μαρία , ο Δημήτρης η Βασιλική. Θα τα πούμε παρακάτω τους φωνάζω..συνεχίζουν. Συνεχίζουμε κι εμείς τον ρυθμό μας ..μέχρι που μου λέει.. Κοίτα, θα πάμε μαζί μέχρι το άγαλμα , αλλά εκεί να περάσεις μπροστά μου για να σε δουν οι φίλοι σου και η οικογένεια σου. Σοκαρίστηκα. Αυτό και αν δείχνει μεγαλείο ψυχής και συναδελφικότητα... Όμως δεν δέχτηκα..του πρότεινα ή να τερματίσουμε μαζί ή να περάσει μπροστά μου. Αυτό ήταν το σωστό. Αυτός με τράβηξε. Τόσα χιλιόμετρα τρέξαμε παρέα..μιλήσαμε για πολλά. Από την οικονομία στην Ιρλανδία μέχρι τη μπύρα που θέλαμε να πιούμε στον τερματισμό...

Φτάσαμε στη πόλη της Σπάρτης. Κόσμος στα μπαλκόνια..στους δρόμους .Μας χειροκροτάνε, είμαστε οι δυό μας δίπλα δίπλα . Λίγο πριν τη τελική ευθεία του δίνουν από το όχημα που τον συνόδευε τη σημαια της χώρας του και τη ρίχνει στους ώμους του. Φτάνουμε. Πιτσιρίκια με ποδήλατα τρέχουν μπροστά μας να δώσουν την είδηση οτι φτάνουν δυο δρομείς. Στρίψαμε στη τελική ευθεία. Μακριά μπροστά μας το άγαλμα. Μέχρι εκεί παντού κόσμος. Μας χειροκροτάνε. Μας φωνάζουν. Συγκίνηση. Ακράτητη συγκίνηση..Κλαίω προσπαθώ να το κρύψω..πλέον δε κρύβεται.Κλαιω κανονικά.

Βλέπω πολλούς γνωστούς.. ψάχνω όμως με το βλέμμα τους δικούς μου καθώς φτάνουμε στο άγαλμα. Ξεχωρίζω τον Αδαμ κάποια μέτρα μπροστά απο το άγαλμα..με έχει δει του φωνάζω.. Φωνάζω δυνατά, "ΑΔΑΜ!!! ΚΟΙΤΑ ΜΕ!!! ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ...ΚΟΙΤΑ ΜΕ...ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ ΑΔΑΜ!!" Είναι συγκινημένος ..το βλέπω..είναι συγκινημένος για μένα.

Κλαίω σαν παιδί ..δάκρυα κανονικά..συναισθήματα απερίγραπτα. Με αγκαλιάζει και με αφήνει αμέσως να συνεχίσω. Λίγο πίσω του η μητέρα μου κρατάει τη Βασιλική και η Μαρία βαστάει τη κάμερα. 3-4 μέτρα έμειναν.. Πλησιάζω τη μητέρα μου και αντί να τερματίσω μπροστά στη κόρη μου έκανα κάτι καλύτερο. Τη πήρα αγκαλιά και ανεβήκαμε ΜΑΖΙ στο άγαλμα. Ο John περίμενε καθώς σήκωνα τη Βασιλική για να ανεβούμε παρέα. Αυτός με τη σημαία ..εγώ με τη κόρη μου.. Κλαίω.. Δε θέλω να με βλέπει όμως το παιδί μου να κλαίω...και την άφησα πάλι στη γιαγιά της.
Φωτογραφίες με τον John. Λίγο πριν κατέβω ένας άλλος φίλος μου ο Ζιλ απο τη Γαλλία. Με αγκαλιάζει με φιλάει ..Το χειμώνα μου έδινε συμβουλές μεσω μέηλ για το Σπαρταθλο. Ο Ζίλ γνωρίζει και αυτός τη Βασιλική από τότε που ήταν στη κοιλιά της μητέρας της. Η φωτογραφία μας τώρα είναι στο σαλόνι μου.

Ο Janos άλλος φίλος μου, απο την Ουγγαρία με αγκαλιάζει..έχει φτάσει 40 λεπτά περίπου πριν απο μένα. Είχα τη τιμή να φιλοξενήσω την οικογένεια του που ήρθαν για τον αγώνα του, στο σπίτι μου..ενισχύοντας μια φιλία που άρχισε πριν 3 χρόνια σε έναν αλλο αγώνα στην Ολλάνδία . Ο γιός του και η γυναίκα του με εμψύχωσαν πολλές φορές τη προηγούμενη μιάμιση μέρα.

Συγκίνηση..Τερμάτισα το Σπάρταθλο. Μπροστά στη μητέρα μου, τη γυναίκα μου, τη κόρη μου, τους φίλους μου. Το πιο σημαντικό..το έκανα για μένα και ήταν εκεί να με δούν χαρούμενο , συγκινημένο. 34 ώρες και μερικά λεπτά τρέξιμο και το βραβείο μου, δύο γουλιές νερό απο τον ποταμό Ευρώτα και ένα στεφάνι απο κλάδο ελιάς. Αυτό είναι το βραβείο ..από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Όμως αυτό που κερδίζεις μέσα σου είναι το μεγαλύτερο βραβείο του κόσμου.

Θέλω να κάτσω μόνος μου..να κλάψω..να εκτονωθεί όλο αυτό το συναίσθημα από μέσα μου. Με τραβάει μια κυρία στη τέντα με τους γιατρούς και το παραϊατρίκό προσωπικό. Είμαι καλά της λέω. Μου λέει οτι ολοι πανε από κει μετα τον αγώνα. Μου παίρνουν αίμα, μου βγάζουν τα παπουτσια. Τα πόδια μου χάλια.Παρακάλεσα να μη μου σκάσουν τις φουσκάλες..να τα περιποιηθώ εγώ αργότερα. Ρώτησαν αν ήθελα κάτι άλλο. "Μια μπύρα σας παρακαλώ.."

Γυρίζω στους δικούς μου..με τα παντοφλάκια που μου δώσανε και τη μπύρα.. Βλέπω πάλι φίλους..συγχαρητήρια ..χειραψίες..πολλά μαζεμένα. Ο Αδαμ με σφίγγει τόσο δυνατά στην αγκαλιά του..."τερμάτισε" μαζι μου το Σπαρταθλό φέτος..
Πηγαδάκια με άλλους δρομείς και χειροκροτήματα στους δρομείς που καταφτάνουν..
Χαίρομαι χειροκροτώ την Hellen απο την Εστονία ,..τερματίζει τον αγώνα χέρι χέρι με τον πατέρα της.. τους καμαρώνω

Πολλές εικόνες..όμως η κούραση είναι μεγάλη..φεύγουμε για το ξενοδοχείο.
Πεινάω αλλά δεν έχω κουράγιο να φάω κάτι, θέλω να κοιμηθώ..

Στο δωμάτιο εγώ και η Μαρία θέλουμε να κοιμηθούμε ενώ η Βασιλική..θέλει να παίξει..έχουμε πλάκα. Τελικά πέσαμε και οι τρείς ξεροί.. Γύρω στις τέσσερις τη νύχτα ξύπνησα από τη πείνα..έφαγα κάτι που είχαμε αγοράσει..και έκατσα λίγο στο μπαλκόνι. Τα φέρνω στο μυαλό μου..και δακρύζω.. είναι τόσα πολλά, τόσο φρέσκα..

Τα "επινίκια" των επόμενων ημερών.
Μηνύματα ..τηλεφωνήματα..πολλά συγχαρητήρια. Κάποιοι φίλοι χρησιμοποιούν βαριές λέξεις για να δείξουν αυτο που νιώθουν ή κατι τέτοιο. Τερμάτισα το Σπάρταθλο..όλα πήγαν όπως τα φανταζόμουν ίσως και καλύτερα. Είμαι χαρούμενος..καμαρώνω μέσα μου. Η παγίδα όμως είναι εκεί που παρασύρεσαι και αρχίζεις τις φανφάρες.

Ήρωας;  'Οχι. Αν εγώ στα 34 μου αρτιμελής αποδεχτώ τέτοιους τίτλους τότε τι είναι ο 75χρονος που τερμάτισε φέτος, ή άλλοι αθλητές, και φέτος και αλλες χρονιές με προβλήματα όρασης και κινητικά προβληματα, σπαρταθλητές και αυτοι; Είμαι χαρούμενος. Είμαι γεμάτος.. Οι δικοί μου άνθρωποι ήταν κοντά μου, χαρούμενοι. περήφανοι εκείνοι για μένα .

Σε κάθε μεγάλο αγώνα στον τερματισμό σου σε περιμένουν ο προσωπικός σου θρίαμβος, μια "λύτρωση" ..ανάταση ψυχής.

Το μόνο σίγουρο όμως για το Σπάρταθλο είναι πως όταν φτάσεις στη Σπάρτη...μέσα σου είσαι διαφορετικός απο  εκείνος που ήσουν όταν ξεκίνούσες..

Να είμαι καλά θέλω..να μπορέσω , να μπορώ ,να το κάνω και άλλες φορές.......

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ ( ..μερος πρωτο..η ιστορια ..)


"Ω ,Λακεδαιμόνιοι, οι Αθηναίοι σάς παρακαλούν να τους στείλετε βοήθεια και να μην αφήσετε να πέσει σκλαβωμένη στα χέρια των βαρβάρων η αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας. Διότι, να, τώρα η Ερέτρια είναι υπόδουλη και η Ελλάδα έχει γίνει ασθενέστερη αφού έχασε μια πόλη αξιόλογη".

Αυτό ήταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το μήνυμα που μετέφερε ο Αθηναίος ημεροδρόμος Φειδιππίδης προς τους άρχοντες της Σπάρτης...

Βρισκόμαστε στο 490π.Χ. Λίγο πριν τη μάχη του Μαραθώνα....

Οι Περσικές τριήρεις ήδη έχουν ανοίξει πανιά προς το Αιγαίο για να εκτελέσουν τη διαταγή του μεγάλου βασιλιά , δηλαδή να υποδουλώσουν την Αθήνα και την Ερέτρια και να του φέρουν ενώπιον του τους κατοίκους δούλους".
Μεγάλες πόλεις και νησιά υποδουλώνονται. Σάμος, Νάξος, Δήλος..Κάρυστος. Οι Πέρσες έχουν φτάσει στην Εύβοια.. Επόμενος στόχος ... η Ερέτρια. Στην πόλη βασίλευαν η αμφιβολία και η σύγχυση. Μερικοί επιθυμούσαν να συνδιαλλαγούν με τους εισβολείς, ενώ άλλοι πρότειναν να εγκαταλείψουν την πόλη...
Οι Ερετριείς, αν και στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου, αποφάσισαν τελικά να αμυνθούν εντός των τειχών. Μετά από πολιορκία έξι ημερών όμως η Ερέτρια αλώθηκε με προδοσία. Δύο εξέχοντες πολίτες, ο Εύφορβος του Αλκιμάχου και ο Φίλαγρος του Ακαυνέα, παρέδωσαν την πόλη στους εχθρούς, οι οποίοι την πυρπόλησαν από άκρο σε άκρο..

Η βαρβαρότητα των Περσών στην Ερέτρια στέρησε κάθε λογικό επιχείρημα από τους Αθηναίους που εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν τον συμβιβασμό ως την καλύτερη λύση. Μετά την καταστροφή της ευβοϊκής πόλης, οι Αθηναίοι θεώρησαν πως είχε φθάσει η σειρά τους. Επομένως, έπρεπε να πολεμήσουν και να εξαντλήσουν τις λιγοστές πιθανότητες που είχαν για να σώσουν την πόλη και τον εαυτό τους...

Οι Πέρσες αποφασίζουν και διαλέγουν σαν τόπο απόβασης τη πόλη του Μαραθώνα. Τόσο λόγω της απόστασης από την Ερέτρια , τη τελευταία μεγάλη πόλη που υποδούλωσαν , όσο γιατί το μέρος ήταν κατάλληλο και για να δράσει το ιππικό τους στράτευμα , αλλά και λόγω της κοντινής απόφασης από τη μεγάλη ελληνική πόλη. Χρησιμοποιούν σαν προγεφύρωμα τη περιοχή του Σχοινιά έχοντας αναμφίβολα επιλέξει μια ισχυρή θέση.

Στις κορυφές της Πεντέλης άναψε η συνθηματική φωτιά. Η είδηση έφτασε..οι εχθρικές δυνάμεις , έχουν αποβιβαστεί.
Οι Αθηναίοι κάνουν συμβούλιο. Αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια από την Σπάρτη.. Ο Φειδιππίδης αναλαμβάνει αποστολή. Να πάει όσο πιο γρήγορα μπορεί να μεταφέρει το μήνυμα έκκλησης βοήθειας. Πεζός ..τρέχοντας ..όχι έφιππος..για να μη γίνει τυχόν αντιληπτός από τον εχθρό αλλά και για να εκμεταλλευτεί ευκολότερα τα άγνωστα μονοπάτια της διαδρομής...

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο Φειδιππίδης έφτασε στη Σπάρτη μία μέρα μετά την αναχώρηση του από την Αθήνα.. Στάθηκε μπροστά στους Σπαρτιάτες μεταφέροντας το αίτημα βοηθείας. Οι Σπαρτιάτες όμως προφασιζόμενοι θρησκευτικούς λόγους αρνήθηκαν να στείλουν άμεσα βοήθεια ..αν δεν περνούσε πρώτα η πανσέληνος.. Τελικά τα σπαρτιατικά στρατεύματα κατέφθασαν και αυτά στο πεδίο της ιστορικής μάχης του Μαραθώνα, μια μέρα μετά από αυτήν..Οι Πέρσες όμως είχαν ήδη ηττηθεί.

Με αυτή την απάντηση λοιπόν των Σπαρτιατών ο Φειδιππίδης επέστρεψε τρέχοντας πίσω στην Αθήνα . Ο στρατηγός Μιλτιάδης έχει πάρει την απόφαση... Ότι είναι να γίνει θα γίνει εκεί στον Μαραθώνα. Οι Αθηναίοι Φόρεσαν της πανοπλίες τους αποχαιρέτησαν τις γυναίκες τους και έσπευσαν να συναντήσουν το πεπρωμένο τους....


Η αφήγηση λοιπόν του Ηροδότου για τη μεγάλη μάχη του Μαραθώνα είναι η αφετηρία της ιδέας για του αγώνα του ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΥ. Ο Βρετανός σμήναρχος της RAF και ελληνολάτρης John Foden επικέντρωσε το ενδιαφέρον του σε αυτή τη λεπτομέρεια Μπορεί κάποιος να διανύσει τα 250 σχεδόν χιλιόμετρα μεταξύ Αθήνας -Σπάρτης σε λιγότερο από 2 μέρες; Ο μόνος τρόπος να αποδειχτεί αυτό ήταν κάποιος να το επιχειρήσει να το κάνει. Δρομέας μεγάλων αποστάσεων ο ίδιος μαζί με άλλους τέσσερις συναδέλφους του, καταστρώνουν τον σχεδιασμό της πλησιέστερης προς τη περιγραφή του Ηροδότου διαδρομής και στις 8 οκτωβρίου του '82 κάνουν το μεγάλο εγχείρημα. Την άλλη μέρα μετά από 36 ώρες ο John Foden, έχει φτάσει Σπάρτη.

Η ομάδα των Βρετανών είχε αποδείξει πως ο Ηρόδοτος είχε δίκιο. Ένας άνθρωπος είναι ικανός να καλύψει την απόσταση των 250 χιλιομέτρων σε λιγότερο από 2 μέρες!!!

Το μικρόβιο μπήκε και το 1983 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας "ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ" με συμμετοχή 45 αθλητών από 11 χώρες και την Ελλάδα. Από τότε κάθε σεπτέμβρη δίνεται η εκκίνηση για το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟ στους πρόποδες τις Ακρόπολης με τερματισμό το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη. 'Eνας αγώνας που διαρκώς αναβαθμίζεται και η συμμετοχή και ο τερματισμός σε αυτόν τον πιο δύσκολο αγώνα του είδους του παγκοσμίως, γίνεται στόχος σε αθλητές από όλον το κόσμο. Φέτος στάθηκαν στην εκκίνηση σχεδόν 350 αθλητές Η δυσκολία όμως του αγώνα , η βαρύτητα του άθλου του Φειδιππίδη ,η δυσκολίες της διαδρομής , των καιρικών συνθηκών που είναι διαφορετικές κάθε χρόνο, φτάνουν τη δοκιμασία της ανθρώπινης αντοχής και του ψυχικού σθένους στο αποκορύφωμα τους..

Είναι χαρακτηριστικό οτι μόλις ένας στους τρείς καταφέρνουν να φτάσουν μέσα σε 36 ώρες στη Σπάρτη...να αγγίξουν το πόδι από το άγαλμα του Λεωνίδα που περιμένει κάθε χρόνο εκεί τους ΣΠΑΡΤΑΘΛΗΤΕΣ.
Η συγκίνηση στον τερματισμό απερίγραπτη.. Το έπαθλο το ίδιο από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο τερματίσαντα.. Στεφάνι από κλάδο ελιάς και λίγο νερό από τον ποταμό Ευρώτα...

Πέρα από την αθλητική του διάσταση ο αγώνας του ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΥ γίνεται ένα ισχυρό βήμα όπου χωρίς τυμπανοκρουσίες διοχετεύονται αληθινά μηνύματα φιλίας και ειρήνης ανάμεσα στους λαούς της γης πέρα και πάνω από οποιεσδήποτε πολιτικές ή φυλετικές διακρίσεις...

Η συμμετοχή...ο τερματισμός στο ΣΠΑΡΤΑΘΛΟ ..δεν είναι τερματισμός αγώνα...αλλά εμπειρία ζωής...

Συνεχίζεται.....



( Εκτός απο τη προσωπική πένα χρησιμοποιήθηκαν για το κείμενο έντυπο ύλικο απο προσωπικό αρχείο όσο και υλικό από ηλεκτρονικές πηγές όπως το www.spartathlon.gr , και άλλες πηγές. )

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Ευχίδειος άθλος 2010 ( η συνέχεια..)


Είναι μερικές ιστορίες που όσες φορές και να τις ακούσεις κάθε φορά σε γεμίζουν με τα ίδια συναισθήματα. Ακριβώς όπως με τα παιδιά που ζητάνε να τους διαβάσεις και να τους ξαναδιαβάσεις το αγαπημένο τους παραμύθι.


Για τον Ευχίδα, ποιός ήταν , τί έκανε και γιατί η ιστορία και το πρόσωπο του Ευχίδα ανήκουν για μένα στην παραπάνω κατηγορία το έγραψα πέρσι εδώ : http://trexalaki.blogspot.com/2009/06/blog-post.html , μετά την αναβίωση του άθλου άρα δεν τα επαναλαμβάνω.
Φέτος ο αγώνας ακολούθησε μόνο τη μια φορά από τους Δελφούς μέχρι τις Πλαταιές , με εκκίνηση στις έξι το απόγευμα πράγμα π του έδωσε μια όμορφη γεύση διαφορετικού, αφού ο αγώνας στην ουσία του ήταν νυχτερινός , με τους δρομείς να φτάνουν στις Πλαταιές από τις πρώτες πρωινές ώρες της επομένης μέρας μέχρι πολύ αργότερα.
Η προετοιμασία μου καλή, όχι όσο θα ήθελα αλλά καλή ..δυστυχώς δεν γινότανε όμως να εξασφαλίσω την άδεια που ήθελα ( λίγες μέρες νωρίτερα από τον αγώνα για να αισθάνομαι ξεκούραστος ) και υπήρχε μάλιστα η περίπτωση να μην κατάφερνα να πάω και καθόλου επειδή έπεφτε μέσα στις καλοκαιρινές άδειες συναδέλφων.. Για να μη μείνω σε αυτό ..τελικά, στριμωγμένα μεν , κατάφερα δε, να είμαι και φέτος εκεί.

Ο λόγος δημοσίευσής αυτών των σκέψεων είναι γιατί στην ουσία, εδώ είναι για μένα κάτι σαν τη συνέχεια της περσινής ανάρτησης. Κλείνοντας το περσινό μου κείμενο έγραφα οτι ήμουν σίγουρος οτι την επόμενη χρονιά η διοργάνωση θα ήταν καλύτερη. Και δεν έπεσα έξω. Υπήρξαν και φέτος μικρές ατέλειες ή προβληματάκια ...όμως πολύ μικρά μπροστά στη φετινή επιτυχία του ευχίδείου άθλου. Απο μόνο του όμως το γεγονός οτι ένας άνθρωπος σε πείσμα των εμποδίων που συναντάει κάθε χρόνο ,κάνει κατάθεση ψυχής και διοργανώνει κάθε φορά τον αγώνα - άθλο που ο ίδιος έχει εμπνευστεί , κάθε χρόνο καλύτερο από τη προηγούμενη φορά είναι λόγος να στεκόμαστε δίπλα του και εμείς οι συμμετέχοντες του αγώνα ..να πούμε με τον τρόπο μας ένα μπράβο, ένα ευχαριστώ...

Ο "Ευχίδας γύρισε σπίτι του" και όλους τους δρομείς ακόμα και αυτούς που δεν κατάφεραν να τερματίσουν μέσα στο χρονικό όριο τους περίμεναν εκεί ο Τάκης και η Ρίτσα έχοντας ακόμα και τα παιδιά τους σε διάφορα πόστα μέσα στον αγώνα.

Έρχομαι τώρα στον άλλο λόγο και σημαντικό για μένα που χαρακτηρίζει την ανάρτηση μου, συνέχεια της περσινής. Πέρσι η Βασιλική η κόρη μου ήταν μαζί με τη Μαρία το δικό μου πλήρωμα υποστήριξης στη διαδρομή, αλλά με μια διαφορά. Η Βασιλική ήταν ακόμα στη κοιλιά της μαμάς της. Απο τις λίγες φορές που ρωτάει ο αθλητής τον συνοδό του αν είναι καλά , αν όλα είναι καλά , το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει συνήθως δηλαδή Και όταν μου έδωσε ο Τάκης πέρσι το κύπελλο μου, του ζήτησα λίγο χρόνο να ανακοινώσω κι εκεί οτι σε λίγους μήνες θα ερχόταν η Βασιλική...

Φέτος λοιπόν...οι πιο πολλοί την γνωρίζανε τη Βασιλική. Ήθελα όμως να τη δούνε από κοντά όλοι, να καμαρώσω για αυτήν και πάλι. Πράγμα πολύ εύκολο γιατί σχεδόν σε όλους τους μεγάλους μου αγώνες είναι κοντά (είπαμε για όσο ακόμα οι επιλογές της εξαρτιόνται αποκλειστικά από το αυτό που αποφασίζουμε οι γονείς της ) και αντλώ κουράγια και δύναμη απο τη παρουσία της. 107 χιλιόμετρα και σε κάθε σταθμό η κόρη μου. Όταν δεν κοιμόταν έπαιζα λίγο μαζί της ή της λέγανε.."που είναι ο μπαμπάς;" Όταν κοιμόταν μου αρκούσε που την έβλεπα στο καθισματάκι της γαλήνια.

Άλλη μια διαφορά με πέρσι για τα δικά μου για τον αγώνα ήταν οτι εκτός από την Μαρία και τη Βασιλική ήταν στην υποστήριξη μου και η μητέρα μου. Εμπειρία κουραστική αλλά και όμορφη και για εκείνη. Να μείνει άγρυπνη στο αυτοκίνητο , να με εμψυχώνει στους σταθμούς που με περίμεναν , να μου φωνάζει όταν με προσπερνούσαν με το αυτοκίνητο για τον επόμενο σταθμό ή να κρατάει τη Βασιλική όταν με φρόντιζε η Μαρία. Για τη σχέση της μητέρας μου με το τρέξιμο μου θα γράψω άλλη φορά χαίρομαι όμως που την κάνω να καμαρώνει γιατί πριν να μπω σε αυτόν το χώρο είχε περάσει πολλά με μένα.

Σημαντική η παρουσία των εθελοντών στους σταθμούς ανεφοδιασμού που μη ξεχάσω και δεν αναφερθώ, φέτος είχαν από τρόφιμα, σνακς και ποτά οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί ένας αθλητής στη προσπάθεια του να καλύψει μια τόσο μεγάλη απόσταση με τα πόδια. Σημαντική βελτίωση και σε αυτό τον τομέα , συγκρίνοντας με τα περσινά

Στους εθελοντές αυτούς ήταν από γνωστούς γνωστές και άλλους συνάδελφους δρομείς μέχρι το ηλικιωμένο ζευγάρι που κάθε χρόνο στήνουν ένα τραπεζάκι έξω από το σπίτι τους επειδή περνάνε από κει οι αθλητές. Εκεί κάθε φορά κάθομαι κάνω μια στάση για λίγα λεπτά και φεύγοντας ανταλλάζουμε αμοιβαία την ευχή να είμαστε καλά να τα ξαναπούμε και του χρόνου. Εκτός τον αθλητή, τον διοργανωτή και την απόσταση ,χωρίς αυτόν που δίνει ένα ποτήρι νερό στον αθλητή και που τον εμψυχώνει στα δύσκολα , αγώνας δεν υπάρχει. Απλά πράγματα.

Η επίδοση μου δε με άφησε ευχαριστημένο. Στις πρώτες θέσεις μεν αλλά όχι στον χρόνο που ήθελα να βγει Καλά να είμαστε. και όλα καλά. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Μετά τον τερματισμό κούραση για όλους ,για μένα και τις γυναίκες μου όπως τις λέω χαριτολογώντας . Κοιμήθηκαν λίγη ώρα στο αυτοκίνητο μέχρι που ξημέρωσε ενώ εγώ μαζί με τους υπόλοιπους συναθλητές και θεατές που βρίσκονταν εκεί , περιμέναμε και χειροκροτούσαμε τους αθλητές που τερμάτιζαν στις επόμενες θέσεις.

Πήρα και φέτος κύπελλο. Αυτή τη φορά ανέβηκα να το παραλάβω αγκαλιά με τη Βασιλική, που για μένα το οτι όλοι θα βλέπανε τη κόρη μου ήταν ο λόγος που με έκανε να χαρώ πιο πολύ όταν σκεφτόμουν οτι θα ανέβω κι εγώ στο βάθρο.

Φύγαμε μετά τις απονομές ..αμοιβαία συγχαρητήρια , αμοιβαία ευχαριστώ και αμοιβαία υπόσχεση να είμαστε και του χρόνου όλοι εκεί..

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Ο πρώτος της αγώνας.


Πριν δέκα περίπου μέρες απέκτησα άλλη μια δρομική εμπειρία.. Έστω για πλάκα... έτρεξα με τη κόρη μου!!! Έχω πλέον να το λέω και αυτό. Ήταν λίγο έξω από την Αθήνα ένας αγώνας για μεγάλους περίπου 6 χιλιομέτρων αλλά πριν από αυτόν είχε έναν αγώνα δρόμου για παιδάκια απόστασης 300 μέτρων.

Μέρες λέγαμε στη Βασιλική μαζί με τη Μαρία οτι θα πάμε να τρέξουμε όλοι μαζί εκεί. Λεπτομέρεια... η Βασιλική ακόμα δε περπατάει είναι μόλις 9 μηνών. Οπότε όλο το εγχείρημα ήταν από τη σκέψη και μόνο , άκυρο. Όμως ήταν ωραίο για τη μικρή, για την επαφή με τον χώρο, για να δει η Βασιλική άλλες παραστάσεις ..είχε και καλό καιρό και έτσι γιατί να μη συνδυάζαμε τη βόλτα με το να δούμε και μερικούς φίλους.


Και πήγαμε... αγκαλιά .. να γραφτούμε στον αγώνα. Κάθε χρόνο πάω και τρέχω εκεί.. είναι για μένα ένα πολύ χαλαρό τρέξιμο. Συναντάω πολλούς φίλους, συχνά τρέχουμε και μετά ανάλογα μπορεί να πιούμε και ένα ουζάκι δίπλα στη θάλασσα ή τέλος πάντων κάπως συνεχίζουμε μετά τον αγώνα.

Φτάνουμε στη σειρά...Γεια σου Γιώργο.. θα τρέξει και η μικρή; Με ρώτησαν πολλοί φίλοι μου αστειευόμενοι. Φυσικά, απαντούσα και πήγαμε στη σειρά που γραφόντουσαν τα μικρά παιδιά. Η κόρη μου κοινωνική , μίλαγε με τον δικό της τρόπο σε όλο τον κόσμο. Πιο πολύ τιτίβιζε και τσίριζε. Καμάρωνα με τη Βασιλική στα χέρια.. πήραμε νούμερο... και μετά γράφτηκα κι εγώ στον άλλο αγώνα...

Σιγά σιγά φώναξαν τα παιδάκια να σταθούν στην εκκίνηση. Παιδάκια μόνα τους, άλλα με τους γονείς τους κι εμείς εκεί , με τον αριθμό 3 καρφιτσωμένο στα ρουχαλάκια.

Ένα - δύο- τρία ..Πάμε. Και χύθηκαν οι μικροί δρομείς στον δρόμο να διανύσουν τα 300 μέτρα γύρω από το λιμανάκι. Δεν εμποδίσαμε τα άλλα παιδιά ..φύγανε και μετά ξεκινήσαμε κι εμείς. Είπα παραπάνω.. η Βασιλική δεν περπατάει ακόμα ...είναι μικρούλα. Έτσι την έπιασα με τα δύο χέρια από τη μεσούλα ..τη κρατούσα στο ύψος του δρόμου και με τα ατσούμπαλα και ασυντόνιστα λακτίσματα της ήταν σαν να έτρεχε!!! Και η Μαρία δίπλα μας ... να μας τραβάει βίντεο.. και η Βασιλική να γελάει... Αυτό της το γέλιο, οι τσιρίδες που κάνει όταν είναι χαρούμενη.. ανεκτίμητες.

Έγινε χαμός.. τερματίσαμε όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο τελευταίοι αλλά έτσι και αλλιώς η συμμετοχή μας επίσημα δε μετρούσε. Έγινε όμως χαμός όπως είπα πριν. Το τι χειροκρότημα εισέπραξε η Βασιλική δε λέγεται. Σηκώθηκε ο κόσμος από τις καφετέριες και τα εστιατόρια και τη χειροκροτούσε. Φωνές.. μπράβο.. γέλια ..χειροκροτήματα.. όλα αυτά. Αυτά δε γίνονται συχνά ούτε σε αγώνες μεγάλων. Η Βασιλική τσαλαπατώντας και κουνώντας τα χεράκια της τσίριζε και γέλαγε απο ευχαρίστηση. Κοιτούσε μία τον δρόμο, μία τον κόσμο, μία τη μαμά της.. και ήταν καταχαρούμενη. Το έβλεπες αυτό. Στο μεγάφωνο ανακοινώνοταν ο τερματισμός της. Η μικρότερη "δρομέας" που τερμάτιζε.. Γελούσαμε όλοι.. και εμείς και οι φίλοι μας. Κάτσαμε εκεί .Μετά ήταν ο κανονικός αγώνας, τον απόλαυσα τρέχοντας πιο χαλαρά και από προπόνηση με δυο φίλους μου που είχα πολύ καιρό να δω... και μετά όλοι πάλι μαζί. Και μετά φωτογραφίες με τα αναμνηστικά μας μετάλλια.. Και η μικρή χαρούμενη κι εγώ μαζί της..

Πιστεύω οτι όταν μεγαλώσει και γίνει κοπέλα κανονική θα της αρέσει που υπάρχουν ενθύμια από εκείνη την ημέρα γιατί σίγουρα τότε δε θα θυμάται τίποτα.

Κάποιοι φίλοι είπαν.. μπράβο.. στα χνάρια του μπαμπά. Πάνω σε αυτό θέλω να αφήσω τις δικές μου σκέψεις. Με καμία δύναμη δεν έχω σκοπό να επιβάλλω στο παιδί μου τα δικά μου θέλω, να του φορτώσω τα δικά μου απωθημένα ή να προσπαθήσω να φαίνομαι εγώ προς τα έξω μέσα από εκείνη. Μεγαλώνοντας εκείνη, θα έχει τα θέλω της, θα κάνει τις επιλογές της . Δε με νοιάζει ας μη τρέξει ποτέ σε αγώνα, ας μην ασχοληθεί με κανένα άθλημα. Μπορεί η κλίση της να είναι αλλού. Σε αυτά δε σηκώνει επιβολές και πιέσεις. Αυτό που θα προσπαθήσω να της περάσω είναι να βρίσκεται σε επαφή με την άσκηση και τη κίνηση , άσχετα με τα αθλητικά ή τα αθλήματα μόνο για το καλό της υγείας της . Σίγουρα θα αποκτήσει εικόνες μέσα από το τρέξιμο από τους γονείς της , από φωτογραφίες και κύπελλα που υπάρχουν στο σπίτι.. Πιέζοντας όμως κάποιον για κάτι, συχνά φέρνεις το αντίθετο αποτέλεσμα.. Οπότε...οτι ναι να ρθει καλώς να ρθει.

Καμάρωσα όμως πολύ. Μου το είπε και η Μαρία και πολλοί άλλοι οτι έλαμπα. Φυσικά και έλαμπα. Πέρσι την ίδια εποχή υπήρχαν προβλήματα. Πηγαίναμε στον γιατρό πριν γεννηθεί ακόμα και έλεγα μέσα μου ας χτυπάει η καρδιά της και ας σταματήσει η δικιά μου επί τόπου. Και ένα χρόνο μετά όλα αφού έχουν πάει καλά γελάμε όλοι μαζί κάνοντας διάφορες δραστηριότητες και παιχνίδια.

Μια φίλη που η σχέση της με την άσκηση είναι σαν τις παράλληλες γραμμές, δηλαδή όσο και να τις τραβήξεις δεν θα συναντηθούν ποτέ, μου είπε.. ε και; σάμπως κατάλαβε τίποτα;

Είμαι σίγουρος όμως οτι κατάλαβε. Η συναναστροφή της με τόσο κόσμο, τα γέλια της .. ο καλός καιρός που είχε , η χαρά της ..όλα αυτά είναι βιώματα καινούργια για το 9 μηνών μυαλουδάκι της. Εγώ είδα την οικογένεια μου να χαίρεται και προπαντός τη κόρη μου. Να γελάει να παίζει να χαίρεται..μέχρι να πέσει ξερή από τη κούραση από το παιχνίδι για ύπνο.

Το μετάλλιο και το δίπλωμα της θα τα καδράρουμε δίπλα σε κάποια άλλα που έχουμε καδράρει από δικούς μας αγώνες εγώ και η μαμά της.

Πιστεύω οτι όταν μεγαλώσει θα χαμογελάει με αυτό...και εγώ μαζί της.


Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Για μια θέση στη γενική.... και μια θέση στο βάθρο


"Κοίτα να δεις. Εγώ δεν ήθελα με τίποτα να χάσω τη τρίτη (!) θέση". Μου είπε περιχαρής και υπερήφανος κάποιος γνωστός μου από το τρέξιμο όταν τον ρώτησα τις εντυπώσεις του από τον αγώνα..
Αυτή η απάντηση απλώς ενόχλησε τα αυτιά μου και τίποτα παραπάνω. Σε εκείνον τον αγώνα οι συμμετοχές ήταν πολύ λίγες και η τρίτη θέση για αυτόν ήταν δεδομένη. Δεν υπερέβαλε εαυτόν, δεν έκανε κάτι περισσότερο από αυτό που θα έκανε έτσι και αλλιώς.

Υπήρχε ένας πολύ καλός αθλητής , ένας έτσι κι έτσι και από κει και πέρα οι υπόλοιποι. Κυρίως άπειροι σε τέτοιους αγώνες που απλά δοκίμαζαν την τύχη τους, ανάμεσα τους και ο φίλος μας που όμως από τις πρώτες ώρες ξεχώρισε από τους υπόλοιπους ως προς τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Πέρα από αυτό η επίδοση του δεν ήταν και κάποια φοβερή . Όσο θυμάμαι δε, ότι μου συστήθηκε ως εξής τότε που δεν γνώριζε ο ένας τον άλλο : " Εγώ είμαι καλός (!). Έχω μαραθώνιο ..τόσο..( μια επίδοση που ε, δεν τη λες καλή όσο ελαστικός και να είσαι) ".... άστο να πάει..

Σε πολλούς αγώνες τα πράγματα παρεξηγούνται. Προσωπικά πιστεύω ότι ο πρώτος που πρέπει να προσπαθεί να περάσει ο αθλητής είναι ο εαυτός του ο ίδιος. Τα άλλα είναι σχετικά. Σε πολλούς αγώνες κυρίως μαζικού χαρακτήρα έχω διακριθεί . Αυτό με κάνει καλό αθλητή; Όχι απλά έτυχε βγήκα πρώτος, δεύτερος , τρίτος επειδή εκείνη τη μέρα κάποιος άλλος γρηγορότερος από μένα δεν πήρε μέρος σε εκείνους τους αγώνες . Η ουσία είναι στο πήγα καλύτερα εγώ από τη προηγούμενη φορά που έτρεξα τόσες ώρες, ή στην ίδια απόσταση; Μιλάω για τον μαζικό αθλητισμό γιατί στον πρωταθλητισμό η θέση πολλές φορές παίζει κάποιο ρόλο αλλά και επειδή το επίπεδο των αθλητών εκεί όπως και να το κάνεις είναι διαφορετικό .


Η ανάγκη για επίδειξη καλύπτεται πάντα από τον τον τρόπο που σερβίρεις αυτό που θες να πεις. Άλλο παράδειγμα... Βγήκα 1ος στην κατηγορία μου , τρίτη γυναίκα γενικής κτλ.. Σοβαρά; και πόσες τρέχατε; Τρεις.... Το τελευταίο δε, έχει ξεπεράσει πλέον το ανέκδοτο, αφού στην ουσία αντί επίδοσης (όπου δεν υπάρχει επίδοση,αλλά ένας μέτριος τερματισμός) χειροκροτούμε την απουσία συμμετοχών.

Παρόλα αυτά έχουμε γεμίσει αδικημένα ταλέντα ανθρώπους πού θα μπορούσαν να διεκδικήσουν ολυμπιακό μετάλλιο και άλλα τέτοια αστεία.. Προσωπική μου γνώμη οτι κακό πάνω σε αυτό κάνουν και οι ηλικιακές κατηγορίες. Εντάξει είναι κίνητρο , επιβράβευση , πες το όπως θέλεις αλλά στη δική μου λογική δε μου λέει κάτι να βγεις τρίτος για παράδειγμα στην ηλικιακή σου κατηγορία (πόσο μάλλον σε ηλικίες ενεργών αθλητών 18-40) , όταν από αυτή εξαιρούνται οι πρώτοι της γενικής κατάταξης, όσες γυναίκες σε έχουν περάσει και όσοι από τις άλλες κατηγορίες τερμάτισαν πριν από σένα. Δηλαδή από τη θέση 3 που σε βραβεύουν στην ουσία είσαι μετά και από τη θέση 20 ακόμα. Εντάξει πήρες ένα κύπελλο για το σπίτι... καμάρι για συγγενείς και φίλους που είναι έξω από τον χώρο και δε γνωρίζουν τις λεπτομέρειες.

Προσωπικά προτιμώ να κάνω μια καλύτερη προσωπική επίδοση όπου και αν είναι αυτή ακόμα και αν βγω στους τελευταίους από το να βγω στους πρώτους με μια αστεία επίδοση επειδή συμπτωματικά δεν έτρεξαν εκείνη τη μέρα πιο γρήγοροι από μένα. Νομίζω οτι αυτή είναι η έννοια της προόδου, της εξέλιξης. Αλλιώς παραμένεις στάσιμος τυλιγμένος στο χρυσόχαρτο και τις ψεύτικες δάφνες που πήρες σε ένα τοπικό πανηγυράκι. Αυτό όμως είναι που το χειροκροτάμε δίνοντας κι εμείς μια σπρωξιά στη τρόμπα που φουσκώνει τα μυαλά του άλλου με αέρα..μέχρι που γυρίζει να σε κοιτάξει όταν του ή της μιλήσεις, με μια ικανοποίηση στο βλέμμα του που λέει..α με ξέρει και αυτός...


Χαριτολογώντας καμιά φορά που με ρωτάνε πως πήγε ο αγώνας απαντάω .. Δεύτερος!! και πρώτος ; η επόμενη ερώτηση. Όλοι οι άλλοι !!!!!

Λυπάμαι όταν βλέπω πολλούς από αυτούς που διατείνονται οτι τρέχουν για τη χαρά του τρεξίματος.. και τα λοιπά και τα λοιπά , να αυταρέσκονται απλώς για τα κατορθώματα τους .. και σπάνια να είναι μαζί με τους υπόλοιπους θεατές και αθλητές να χειροκροτήσουν και τους τελευταίους δρομείς που καταφθάνουν. Και όμως ο τελευταίος εκεί, μπορεί σε εκείνον τον αγώνα να ξεπέρασε πραγματικά τον εαυτό του..και για μένα αυτό αξίζει περισσότερο από το "σοσιαλαϊσινγ" και τα ψεύτικα μετάλλια όλου του κόσμου.

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Ενα παγκοσμιο πρωταθλημα, 24 ωρες τρεξιμο και μια πιπιλα.


Πριν μια βδομάδα τέτοια ώρα ήδη φορούσα τα ρούχα που θα έμπαινα πάλι σε έναν πολύ μεγάλο και σημαντικό αγώνα. Η ατυχία αν μπορείς να το πεις έτσι ήταν οτι ο αγώνας ήταν στο εξωτερικό. Εδώ και 7 μήνες δεν είμαστε μόνο εγώ και η Μαρία. Αλλιώς θα πηγαίναμε παρέα. Το έχουμε κάνει κι άλλες φορές. Όμως το ταξίδι για το μωρό, στη πορεία αποδείχθηκε πως θα ήταν πολύ κουραστικό. Τέσσερις μήνες πίσω το σκεφτόμουν να πάρω μέρος στον αγώνα η όχι. Τα ζύγιζα τα ζύγιζα και ζυγαριά έπαιζε.

Μόνος μου δεν ήθελα να πάω. Από την άλλη τι έφταιγε το παιδί να ταλαιπωρηθεί σε ένα ταξίδι αλλά και να μείνει ένα ολόκληρο 24ωρο έξω, στο πάρκο που γινόταν ο αγώνας. Τα μπαγκάζια;Μόνο τα μπιμπερό οι κρέμες οι πάνες τα ρούχα και όλα όσα χρειάζεται μια δεσποινίδα της ηλικίας της κόρης μου, πιάνουν πιο πολύ χώρο από τα δικά μου ρούχα και παπούτσια για να τη βγάλω μια βδομάδα καθαρή. Και εντάξει τα κουβαλάς στο πήγαινε. Στο έλα όμως; Μετά από τέτοιους αγώνες, όχι τη τσάντα σου δε μπορείς να σηκώσεις , αλλά ούτε τον εαυτό σου κάποιες φορές. Που να κουβαλάς λοιπόν καρότσια και βαλιτσάκια. Άρα... το μωρό Αθήνα.

Όντας  όμως και χαζογονείς δε μας έκανε καρδιά να μείνει η μικρή σε κάποια από τις γιαγιάδες. Η Μαρία έλεγε να πας μόνος σου προσπαθώντας να κάνει το δίλημμα να φαίνεται πιο ελαφρύ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα σε μεγάλο αγώνα μόνος μου, αλλά η παρουσία της γυναίκας μου και τώρα και της κόρης μου (όσο εμείς ακόμα αποφασίζουμε για εκείνη) είναι για μένα σημαντικές.

Και πήγα.. με τύψεις ως προς την οικογένεια μου, γιατί όπως και να το κάνεις άσχετα από τον δικό μου σκοπό ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ένα ταξίδι στο εξωτερικό.

Έπρεπε όμως να τους έχω με κάποιον τρόπο μαζί μου. Τον προηγούμενο μήνα σε άλλον αγώνα είχα κρεμάσει διακριτικά δίπλα στο νούμερο που φορούσα , τη πρώτη πιπίλα της "προπονητριάρας" μου. Και όπως είπε και ο συναθλητής μου από την Ελλάδα, "είναι σαν να τρέχεις μαζί της έ;" . Έτσι ήταν .. στα δύσκολα έσφιγγα τη πιπίλα στο χέρι μου και έπαιρνα κουράγιο. Μιλούσα με αθλητές και αθλήτριες από άλλες χώρες με κάποιους μάλιστα γνωριζόμαστε από παλιά και τους έλεγα για τη κόρη μου. Κάποια στιγμή κάποιος με ένα μαγνητοφωνάκι με ρώτησε διάφορα για τον αγώνα και στο τέλος μου είπε , αν κάποιος στην Ελλάδα σε άκουγε τώρα , ποιός θα ήθελες να είναι τί θα έλεγες. Του είπα οτι έχω πίσω μία κόρη 7 μηνών και οτι συνέχεια τη σκέφτομαι και αυτό που θέλω είναι να τελειώσει καλά ο αγώνας και να πάω σπίτι να την πάρω αγκαλιά.

Ο καιρός ήταν άσχημος γεγονός που με δικαίωσε στην επιλογή να πάω τελικά μόνος μου εκεί. Τώρα τα του αγώνα δεν είναι για τον χαρακτήρα αυτού του κειμένου. Ένα από τα καλά που είχε ήταν οτι μπορούσαν και τον παρακολουθούσαν ζωντανά από το ίντερνετ οι φίλοι μου. Μου στέλνανε μηνύματα στο κινητό , κουράγια.. ήταν εκεί. Ήταν όμως στο μυαλό μου ακόμα πιο πολύς κόσμος. Άνθρωποι δικοί μου όλοι .. για μένα, άνθρωποι κάποιοι από αυτούς σημαντικοί.

Και στο νούμερο δίπλα .. η πιπίλα.

Εμπειρίες πολλές άλλη μια φορά που μπορεί να τις μοιραστώ μαζί της (αφού ήταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκεί) όταν μεγαλώσει σε κάποια χαλαρή μας κουβέντα.

Την άλλη φορά ελπίζω να είναι αλλιώς τα πράγματα.



Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Η προπονητριάρα μου!!!


Πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή ανακοίνωνα την έλευση της. Σήμερα μου δίνει "πρόγραμμα " προπονήσεων . Η αλήθεια είναι οτι στην αρχή δυσκολεύτηκα να το ακολουθήσω και ταυτόχρονα να νιώθω δυνατός και γρήγορος, αλλά είναι μόλις δύο μήνες που νιώθω πως έχω πάρει πάλι τα πάνω μου.


Η σχέση προπονητή - αθλητή είναι μια ιδιαίτερη σχέση που βασίζεται σε στοιχεία όπως ο σεβασμός , η εμπιστοσύνη , η φιλία τα οποία ενισχύονται με την πάροδο του χρόνου και κατ επέκταση δυναμώνουν την ίδια τη σχέση. Αυτά όταν ο προπονητής δεν εστιάζεται μόνο στα οικονομικά ( ή όποια άλλα) οφέλη αυτής της σχέσης. Συχνά ο προπονητής γίνεται φίλος δάσκαλος, παιδαγωγός . Αυτή ήταν και η σχέση μου με τον τότε προπονητή μου στις εποχές που έκανα πρωταθλητισμό πριν ακολουθήσω και πάλι την άθληση στον βαθμό που την κάνω σήμερα.


Εδώ και σχεδόν 6 μήνες οι προπονήσεις μου καθώς και οι αγωνιστικές μου επιλογές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από αυτά που προστάζει η προπονήτρια μου. Η ίδια πιθανών έκρινε όταν με ανέλαβε οτι ήμουν "φορτωμένος" και αποφάσισε να με ξεκουράσει και να αδειάσω από τα χιλιόμετρα και την κούραση των προηγούμενων αγώνων. Πολλές φορές επεμβαίνει στη διατροφή μου αλλά και ως προς το πόσες ή ποιές ώρες θα κοιμάμαι. Και μέσα σε όλα αυτά έχω και τη δουλειά που σε μεγάλο βαθμό επηρεάζει τους ρυθμούς της ζωής μου. Τους τελευταίους δύο μήνες με έχει "αμολύσει" πάλι και μαζεύω ώρες και χιλιόμετρα στη προπόνηση για τους αγώνες που όπως συζητήσαμε θέλω να πάρω μέρος. Πραγματικά σαν να είχε δίκιο και να χρειαζόμουν αυτό το διάλειμμα γιατί τώρα δε χορταίνω να τρέχω και να ανυπομονώ να βγω και πάλι για προπόνηση.


Είναι φορές που έχω επιστρέψει με ένα μετάλλιο ή κύπελλο απο κάποιον λαϊκό αγώνα δρόμου και ο ενθουσιασμός της , ίσως η έκπληξη , καθώς τα περιεργάζεται είναι για μένα και αυτά ανταμοιβή. Πρώτη φορά με περίμενε σε τερματισμό, στον περσινό μαραθώνιο της Αθήνας. Σίγουρα δεν τα πήγα όσο καλά όσο περίμενε και αυτό φαίνεται και στις φωτογραφίες που βγάλαμε στο στάδιο. Τα συζητήσαμε .. είπαμε από δω και πέρα καλύτερα.



Σε μια βδομάδα έχω τον πρώτο μου μεγάλο αγώνα για φέτος. 24 ώρες συνεχόμενο τρέξιμο. Αν και δεν θα αλλάξω τη τακτική της προηγούμενης χρονιάς, καλώς η κακώς άλλαξα πολύ τις προπονήσεις μου και είναι λίγος ο καιρός που άρχισα να κερδίζω πάλι το χαμένο έδαφος. Παρόλα αυτά με τη σύμφωνη γνώμη της προπονήτριας πήρα άδεια από τη δουλειά για να αναπληρώσω σε ξεκούραση και σε χαμένες ώρες ύπνου και οι συζητήσεις μαζί της με τις αντιδράσεις της ή τις προτάσεις της μόνο αισιοδοξία και θετική ενέργεια με γεμίζουν. Η διαβεβαίωση της μάλιστα οτι τις περισσότερες ώρες του αγώνα θα είναι εκεί όπως και στους επόμενους αγώνες που θα ακολουθήσουν είναι λόγος να προσπαθώ να αποδίδω τα μέγιστα των δυνατοτήτων μου.


Προχτές ήμασταν βόλτα οι δυο μας .. Εκεί που συζητούσαμε η κουβέντα έφτασε πάλι στους αγώνες. Ρώτησα τη γνώμη της σχετικά με τον 24ωρο αγώνα. Εκείνη κουρασμένη από το να λέμε τα ίδια πράγματα συνέχεια είπε. : "Ουυυου ΟΥΥΥΥΥΥου ΟΥΥ ΟΥ " και κοιμήθηκε.


Μετά τον αγώνα πάλι θα την πάρω αγκαλιά ,θα τη φιλήσω και το έχω και σίγουρο πως λίγες ώρες μετά θα πέσω να κοιμηθώ. Και μετά απο το βαθύ νόημα αυτών που είπε η κόρη μου και προπονήτρια μου , νιώθω πως έχω τον καλύτερο προπονητή του κόσμου.



Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

"Γεία σου συναθλητή και Φίλε.... " απο τον ασπροπίνακα της δουλειάς μου.

Χτες είχα πάλι τη νυχτερινή βάρδια στη δουλειά μου.. που μεταφράζεται σε 11 το βράδυ 7 το πρωί. Τους τελευταίους μήνες πηγαίνω στη δουλειά με άσχημη διάθεση.. άντε να περάσω τη πύλη του νοσοκομείου στο σχόλασμα να συνεχίσω τη ζωή μου μετά από αυτή. Για το συγκεκριμένο συναίσθημα έχουν συντελέσει πολλοί παράγοντες που δεν ενδιαφέρουν όμως τη παρούσα ανάρτηση. Από την άλλη μετά την έλευση της κόρης μου πριν τέσσερις μήνες συνειδητοποίησα, οτι πλέον αντικρύζω όλα τα υπόλοιπα πράγματα και καταστάσεις της καθημερινότητας που με ενοχλούσαν ή με στενοχωρούσαν στην αληθινή τους διάσταση , δηλαδή..... μικρά! Έτσι ακόμα διατηρούνται οι ισορροπίες.


Χτες λοιπόν 11 παρα κάτι το βράδυ ήδη βρισκόμουν στον χώρο και συγκεκριμένα στο δωμάτιο που θα παραλάμβανα τη βάρδια απο το προσωπικό που δούλευε το απόγευμα. Στο δωμάτιο αυτό υπάρχει και ένας ασπροπίνακας .. από αυτούς που σημειώνεις με μαρκαδόρο και μετά τα σβύνεις με σφουγγάρι , στον οποίο αφήνουμε πρόχειρες σημειώσεις ή ανεπίσημες ανακοινώσεις ή τελος πάντων γράφουμε ότι χρειαστεί να γράψουμε.



Το μάτι έπεσε κατευθείαν στον πίνακα .. 'Ενας μεγάλος κύκλος που έγραφε μέσα.. "Γεια σου συναθλητή και φίλε.. (το επίθετο μου)... και μετά το όνομα του συναθλητή και φίλου " που άφησε αυτόν τον χαιρετισμό που με ξάφνιασε ειδικά ως προς το σημείο που τον αντίκρισα

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος τυχαίνει να είναι προσωπικός φίλος και συνάδελφος της διευθύντριας της μονάδας που εργάζομαι και με αφορμή το δικό μου τρέξιμο τον έχουμε αναφέρει μόνο με θετικά σχόλια και εντυπώσεις και οι δύο μια δυο φορές στη κουβέντα μας. Στον δρομικό χώρο τώρα , πέρα από μια χαρακτηριστική εμφανισιακά φυσιογνωμία ο Δ. είναι από τους λίγους του χώρου, γιατί λίγοι είναι, που δεν θα ακούσεις απο κανέναν άσχημα λόγια γι αυτόν. Και αν δεις πόσοι τον αγκαλιάζουν εγκάρδια σε αθλητικές αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές εκδηλώσεις και πως ανταποδίδει αυτόν τον εναγκαλισμό , είναι ένας από τους ανθρώπους που χαίρεσαι να τον κοιτάζεις. Πάντα γελαστός πάντα οικείος. Η ηλικιακή μας διαφορά είναι τέτοια που θα μπορούσε να είναι κυριολεκτικά πατέρας μου.. και στο τρέξιμο οι επιδόσεις του ειδικά σε υπεραμαραθωνιούς , αξιοζήλευτες.

Πριν 2 μήνες έγινε ένας πολύωρος αγώνας που ο Δ. είχε πάρει μέρος. Την είχα πατήσει με τα τεχνικά προβλήματα της διοργάνωσης (ακόμα θεωρώ οτι αδικήθηκα ) πρόπερσι και έτσι δεν πήρα μέρος ξανά εκεί. Τελικά προβλήματα πάλι υπήρξαν και κάπου άφησα ένα επώνυμο σχόλιο στο ίντερνετ χωρίς ίχνος λάσπης ή υστεροβουλίας ή κακοπροταιρεότητας σαν πρόταση, από κάποιον που αγαπάει τον χώρο και κοιτάει πιο πέρα απο τη δική του και μόνο προβολή. Το σχόλιο μου πιθανών παρερμηνεύτηκε , παρεξηγήθηκε και ο Δ . άφησε ένα επώνυμο σχόλιο φωτογραφίζοντας εμένα με άσχημους , χαρακτηρισμούς.

Έτσι επήλθε μια απάντηση και μια ψυχρότητα ίσως από τη μεριά μου και μόνο, ίσως και όχι.. και πραγματικά επιθυμούσα για τη στιγμή που θα βρισκόμασταν κάπου να το συζητήσουμε. Δεν έχει τύχει να βρεθούμε από κοντά από τότε να λύσουμε την όποια παρεξήγηση πράγμα που όπως είπα το επιθυμούσα πολύ. Δεν έτυχε , δεν έγινε...

Ο Δ. χτες ήρθε στο χώρο που δουλεύω χωρίς να το γνωρίζει οτι εργάζομαι εκεί για κάτι άσχετο με τα δρομικά και η κουβέντα ήρθε έτσι και το ένα έφερε το άλλο και τελικά βγήκε οτι δουλεύω κι εγώ εκεί Και ο Δ. μου άφησε αυτόν τον χαιρετισμό.


Δεν το κρύβω με άγγιξε. Δείχνοντας μια ανωτερότητα , μία μεγαλοψυχία , χωρίς να κρατάει κακίες ο Δ. με αποκάλεσε φίλο. Συχνά λέω οτι άν μετρήσω τους φίλους μου στο ένα χέρι, μου περισσεύουν δάκτυλα να πιάσω ένα μολύβι. Και ο Δ. με αποκάλεσε παρά τη κουτή μεταξύ μας παρεξήγηση, φίλο.

Θυμήθηκα την άνευ λόγου στην ουσία, μεταξύ μας φραστική παρεξήγηση. Πιθανών και οι δυο παρεξηγήσαμε τς προθέσεις ή το νόημα που ήθελε ο άλλος να δώσει. Όπως και να χε, ότι έγινε έγινε..

Ο αθλητής όμως για μένα γίνεται παράδειγμα ακόμα και έξω από τις επιδόσεις του. Προβάλλοντας μια εικόνα και χαρακτήρα που θα τα δείχνω κι εγώ μεθαύριο στο παιδί μου. Όταν αυτά είναι αυθόρμητα τότε είσαι τυχερός που γνωρίζεις προσωπικά τέτοιους ανθρώπους. Στον Δ. αυτά είναι πηγαία. Το χαμόγελο , οι εκφράσεις του , η ανωτερότητα του που έγραψα πιο πάνω.


Ελπίζω να τα πούμε σύντομα και από κοντά...


Γεια σου συναθλητή και ΦΙΛΕ Δρόσο!!


Γιώργος.